Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Saint-Pierre de Pédernec is een katholiek gebouw in de gelijknamige gemeente Côtes-d'Armor in Bretagne. Gebouwd voornamelijk in de 16e en 17e eeuw, onderging het grote transformaties door de eeuwen heen, met name in 1712, 1725 en gedeeltelijke wederopbouw in 1847. Het huidige gebouw behoudt elementen van de zuidvleugel, zuidzijde en sacristie uit het begin van de 16e eeuw, terwijl de westelijke toren, toegevoegd in 1906, volgt de plannen van architect C.G. Lageat.

De 18e eeuwse werken werden geleid door architect Charles Kerleau van Penevan, en die van 1847 markeerden een belangrijke herziening van de structuur. Binnen, het hoofdaltaar, gemaakt tussen 1680 en 1681 door beeldhouwers Pierre en Maurice Le Cleuziat en timmerman Yves Le Corre, getuigt van het lokale vakmanschap van die tijd. De vergulding, uitgevoerd in 1684 door Yves Goures en Pierre Jegat, voegt toe aan de decoratieve rijkdom van het gebouw. In 1970 beschermde de kerk haar kapel van de Fonts, haar zuidelijke kruisbloem en haar sacristie.

De zuid transept, uitgebreid door een kapel naar het westen, presenteert opmerkelijke architectonische details zoals een drie-lijn venster en een rozet in de top gevel. Deze elementen weerspiegelen stilistische veranderingen tussen laatgotische en 19e-eeuwse neogotische toevoegingen. De kerk, eigendom van de gemeente, blijft een getuigenis van de religieuze en architectonische geschiedenis van Bretagne, waarin verschillende periodes van bouw en restauratie.

De sacristie, gedateerd 1637, en de renovaties van de achttiende en negentiende eeuw illustreren de voortdurende aanpassingen van het gebouw aan liturgische en esthetische behoeften. Lokale architecten en ambachtslieden, zoals Yves Couly voor de 1712 en 1725 werken, speelden een sleutelrol in deze transformaties. Vandaag belichaamt de kerk Saint-Pierre de Pédernec zowel een bewaard historisch erfgoed als een actieve plaats van aanbidding in het hart van de gemeente.

De gedeeltelijke opsomming van historische monumenten in 1970 heeft bijgedragen tot de bescherming van specifieke elementen, met de nadruk op hun erfgoedwaarde. De beschikbare bronnen, waaronder de bases van Merimée en Monumentum, alsmede architectonische waarnemingen, verschaffen nauwkeurige documentatie over de bouwfasen en de betrokken ambachtslieden. Dit monument blijft een representatief voorbeeld van de evolutie van Bretonse kerken door de eeuwen heen.

Externe links