Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Pierre-et-Saint-Romain de Savennières, gelegen in Maine-et-Loire, is een van de oudste kerken in de regio die nog in de hoogte bewaard is gebleven. Zijn schip, gedateerd tussen 362 en 519 met een sterke kans rond 427, kan worden gerelateerd aan het bisschoppelijk bisdom Saint Maurille, aanwezig in Savennières rond 450. Sarcofagi van de Hoge Middeleeuwen en hagiografische teksten, zoals La Vie de Saint Maurille (herzien tussen 620 en 905), bevestigen haar oude oorsprong en haar vroege begrafenisrol.

In de 11e eeuw verwierven de monniken van Saint-Serge en Angers de drie kerken van het dorp, waaronder Saint-Pierre en vervolgens de centrale kerk. Het bed werd herbouwd in de 12e eeuw, en een noordelijke onderpand werd toegevoegd aan het einde van de 15e eeuw om te reageren op bevolkingsgroei. De kerk herbergt dan vijf broederschappen en vier kapellen, die het religieuze en sociale belang weerspiegelen.

Tussen de 18e en 19e eeuw financierde de familie Tullay renovaties (heiligheid, meubilair, klokkentoren). In 1840 werd een Historisch Monument geregisseerd, de kerk onderging controversiële restauraties onder leiding van Prosper Mérimée, waaronder de onderdrukking van buitenste coatings en de reparatie van de klokkentoren, herhaaldelijk getroffen door bliksem (1846, 1858, 1969). Het werk van de twintigste eeuw richt zich op daken en de consolidatie van de klokkentoren, beschadigd door infiltraties en ongepast gebruik van cement.

De kerk combineert architecturale muren in een visrug (stenen en moellons) die typisch zijn voor de Middeleeuwen, een romaanse nachtkastje en vernieuwde portalen. Zijn cruciform plan en elementen zoals de zonnewijzer of de 18e-eeuwse balletten (houten pinnen) illustreren zijn stilistische evolutie. Recente opgravingen (2023) en archeologische studies bevestigen zijn status als een uitzonderlijk bewaard gebleven Merovingische kerk.

Het meubilair, verrijkt na de sloop van de priorij Saint-Romain in 1770, omvat historische klokken en neo-middeleeuwse altaren geïnstalleerd in de 19e eeuw. Ondanks de afgekeerde revolutionaire verslechtering, vereist het gebouw regelmatige restauratiecampagnes, die de kwetsbaarheid en erfgoedwaarde gedurende bijna 16 eeuwen aantonen.

Externe links