Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Quentin d'Allouville, gelegen in het centrum van Allouville-Bellefosse in de Seine-Maritime, is ontstaan in de 13e eeuw, waar een eerste kerk wordt genoemd voordat wordt vernietigd door oorlogen. Het huidige gebouw, gebouwd aan het begin van de zestiende eeuw, behoudt een schip van 1538, terwijl grote veranderingen plaatsvinden in de achttiende eeuw, met name met de toevoeging van de klokkentoren veranda in 1769. De gotische architectuur, gekenmerkt door een rond bed en gebroken gebogen baaien, maakt gebruik van lokale materialen zoals baksteen, steen en leisteen.

Een historisch monument in 1932, de kerk huizen opmerkelijke meubels, waaronder 18 16e eeuwse ramen gerestaureerd in 1885. Deze glas-in-lood ramen, zoals die van de Boom van Jesse (1540-1550) of van het Laatste Oordeel, illustreren religieuze scènes en decoratieve motieven, sommige gefinancierd door de familie van Recusson, lokale heren. Een grafsteen van 1544, gewijd aan Guillaume Dieu, en een 17e eeuwse bruiloftskist, versierd met plantenmotieven en cariatiden, voltooien dit erfgoed.

Het gebouw maakt deel uit van een groter complex, met inbegrip van een cavalerie van 1875 en een naburige duizendjarige eik, symbool van de link tussen heilig en natuur. De glas-in-loodramen, geclassificeerd in de Palissy-inventaris, getuigen van het artistieke en religieuze belang van de kerk, terwijl de architectuur de stilistische evoluties tussen de Middeleeuwen en de moderne tijd weerspiegelt.

De bouw van de kerk valt samen met een periode van wederopbouw na de conflicten van de dertiende eeuw, wat de veerkracht van de Normandische plattelandsgemeenschappen illustreert. In de 16e eeuw zag Allouville-Bellefosse, zoals vele dorpen, zijn kerk uitgroeien tot een centrale plaats van sociaal en spiritueel leven, waar verering, bijeenkomsten en herdenkingen worden gemengd. Geschenken van seigneuriale families, zoals de Recusson, benadrukken de rol van lokale elites bij de verfraaiing van religieuze gebouwen.

De 18e eeuwse aanpassingen, zoals de klokkentoren van 1769, weerspiegelen de aanpassingen aan de liturgische en esthetische behoeften van het tijdperk. De classificatie van 1932 markeert de erkenning van zijn erfgoedwaarde, terwijl de restauraties van glas-in-loodglas in de 19e eeuw (door Bergeot in 1885) een vroege zorg voor het behoud tonen. Tegenwoordig belichaamt de kerk zowel het middeleeuwse erfgoed als de transformaties van de volgende eeuwen.

Externe links