Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Rémy de Verigny, gelegen in de huidige gemeente Mittainvilliers-Verigny (Eure-et-Loir), is vanaf 1126 als een afhankelijkheid van de abdij van Saint-Père in Chartres. De oorspronkelijke architectuur, waaronder het gebruik van een graze voor de uitlopers en de westelijke poort, suggereert een constructie kort na die datum. De nabijheid van het Château de Vérigny, eigendom van de families D-O en Vieuville tot de 18e eeuw, vergemakkelijkte de ontwikkeling dankzij opeenvolgende donaties en legaten.

In de 16e eeuw financierde Karel II van O de toevoeging van de noordkant en een familiekapel in het koor, versierd met hondenkluizen en gebeeldhouwde hangers. De bewaard gebleven glas-in-lood ramen, daterend uit de jaren 1530, vertegenwoordigen de parochiepriester van die tijd, terwijl de d-O familie, zoals in Blévy en Maillebois, waarschijnlijk glas-in-lood ramen bestelde voor zijn kapel. De familie van La Vieuville, minder aanwezig op het terrein, droeg met name bij aan de installatie van een noordelijke deur in 1548, gekenmerkt door een chronogram.

Het werk werd voortgezet tot het einde van de 18e eeuw, met koorindelingen (pavement, altaarschildering, banksluiting) en de bouw van een gesloten veranda. In de 19e eeuw werden nieuwe glas-in-lood ramen geïnstalleerd, geïnspireerd door de 13e eeuw en gemaakt door cartrain workshops, met de namen van de donoren. Het meubilair, gedeeltelijk bewaard gebleven ondanks liturgische ontwikkelingen, omvat twee geclassificeerde objecten: het stempel en de bel. Het gebouw, omringd door de begraafplaats, bewaart tot de jaren 1950 materiële sporen van seigneurfamilies en donoren (Vitrals van Campin tussen 1946 en 1949).

De kerk, van grote architectonische eenvoud, speelt een centrale rol in het dorp, zowel in de nederzetting als in de geschiedenis verbonden met het naburige kasteel. Het opmerkelijke behoud van de buitenste coatings, waaronder een funeraire liter, en de opeenvolging van campagnes van nauwe werk na verloop van tijd benadrukken het belang van een fijne archeologische studie voor toekomstige restauraties. Zijn inscriptie in de titel van Historische Monumenten in 2023 wijdt zijn erfgoedwaarde en zijn onlosmakelijke link naar de lokale geschiedenis.

Externe links