De bouw begint 1533 (≈ 1533)
Eerste seigneuriale begrafeniskapel.
XVIIIe siècle
Indeling in parochiekerk
Indeling in parochiekerk XVIIIe siècle (≈ 1850)
Opening voor de dorpsgemeenschap.
31 décembre 1980
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 31 décembre 1980 (≈ 1980)
Officiële erfgoedherkenning.
Fin du XIXe siècle
Uitbreiding van twee zijbeuken
Uitbreiding van twee zijbeuken Fin du XIXe siècle (≈ 1995)
Uitbreiding voor de bevolking.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Kerk (zaak B 156): Inschrijving bij beschikking van 31 december 1980
Kerncijfers
Roch de Montpellier - Heilige beschermheilige van de kerk
Toewijding van het religieuze gebouw.
Oorsprong en geschiedenis
Saint-Roch de Diemoz is een kerk in het departement Isère in de regio Auvergne-Rhône-Alpes. Oorspronkelijk was het slechts een privé begrafeniskapel, een afhankelijkheid van het kasteel van Diemoz gereserveerd voor de lokale seigneuriale familie. Zijn status veranderde in de 18e eeuw toen het werd verheven tot de rang van parochiekerk, markeren haar opening voor de dorpsgemeenschap. De bescheiden architectuur, die bestaat uit een centraal schip, geflankeerd door twee lage zijden toegevoegd aan het einde van de 19e eeuw, weerspiegelt deze geleidelijke transformatie om tegemoet te komen aan de behoeften van een groeiende bevolking.
Opgedragen aan Roch de Montpellier, heilige beschermheilige van pelgrims en bedrijven, onderscheidt de kerk zich door atypische elementen: een toren ontspannen in de noordwestelijke hoek en een sacristie ook ontspannen. Deze architectonische bijzonderheden kunnen worden verklaard door de beperkingen verbonden aan de latere uitbreiding ervan. Het gebouw, eigendom van de gemeente, wordt nu bediend door de parochie van Saint Hugues de Bonnevaux, verbonden aan het bisdom Grenoble-Vienne. Zijn inscriptie in de Historische Monumenten in 1980 wijdde zijn erfgoed waarde, waardoor het behoud van een getuige van de religieuze en seigneuriële geschiedenis van de Dauphiné.
Het overleven van de kerk was het gevolg van een historisch compromis: in plaats van het te vernietigen om een grotere te bouwen, koos de gemeenschap voor de uitbreiding door twee zijschepen aan het eind van de 19e eeuw. Deze keuze illustreert de lokale gehechtheid aan een plek vol herinneringen, aanvankelijk gekoppeld aan de Dauphinese adel alvorens een symbool van het parochieleven te worden. De bronnen vermelden ook haar gehechtheid aan de historische provincie Dauphiné en benadrukken haar gehechtheid aan een gebied dat sinds de Middeleeuwen gekenmerkt wordt door een sterke culturele en religieuze identiteit.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen