Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Simon-et-Saint-Jude, gelegen in Metz in het huidige district van de eilanden (voorheen Fort-Moselle), is een neoklassiek katholiek gebouw opgericht in de 18e eeuw. Gebouwd in 1735 op initiatief van de kanunniken van Sint Petrusmont, discipelen van Petrus Fourier, is het gewijd aan de apostelen Simon en Judas, gevierd gezamenlijk op 28 oktober. De locatie, tussen de Pont des Morts en de Porte de France, maakt het tot het geestelijke centrum van de Ville-Neuve, inclusief de gehuchten van Avant-Les-Ponts en Le Ban-Saint-Martin. De eerste steen werd gelegd door Claude de Saint-Simon, en het gebouw, voltooid in 1740, werd onderscheiden door de afwezigheid van een klokkentoren, een strategische maatregel om te voorkomen dat het diende als een vijandelijke mijlpaal in zetels.

De kerk is nauw verbonden met de militaire en stedelijke geschiedenis van Metz. In 1755 richtte Stanislas Leszczynski daar een college op, en in 1778 was zij gastheer voor de begrafenis van François-Michel Durand de Distroff, een parlementariër en diplomaat. Tijdens de revolutie, in 1790, werd het "nationaal eigendom," maar bleef een parochie oratorium. In de 20e eeuw, in 1921, nam de Congregatie van de Missie (Lazaristen) de leiding en lanceerde een pelgrimstocht naar Sint Jude, bekend om de wanhopige oorzaken, en trok elke laatste woensdag van de maand een menigte gelovigen aan. Sinds 1989 worden de kerk, de aangrenzende gebouwen en Place de France als historische monumenten genoemd.

De wijk Fort Moselle, ontworpen door Marshal Belle Isle en ingenieur Cormontaigne, zag al in 1735 het centrale element in de kerk. Aanvankelijk kapel van een hospice opvang voor de Canons, het serveert een uitgebreide parochie die verschillende Messin voorsteden. Zijn sobere architectuur, zonder klokkentoren, weerspiegelt de militaire beperkingen van de periode, terwijl zijn sociale rol evolueert door de eeuwen heen: plaats van aanbidding, necropolis voor lokale elites, en dan centrum van populaire toewijding. Politieke transformaties (Revolution, 19e eeuw) veranderden het religieuze gebruik niet, getuige zijn veerkracht in het Messin landschap.

De inscriptie voor historische monumenten in 1989 beschermt niet alleen het gebouw, maar ook de directe omgeving, met inbegrip van de gevels van de aangrenzende gebouwen (4-9 place de France) en de grond van het plein. Deze erkenning onderstreept zijn erfgoed belang, zowel architectonisch, met zijn vroege neoklassieke stijl, en historische, als marker van de urbanisatie van Metz onder het oude regime. Vandaag de dag blijft de kerk een actieve plaats van aanbidding, die een unieke pelgrimstraditie in Frankrijk, gewijd aan Sint Jude, volhoudt.

Externe links