Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Thuriau kerk van Landivisiau, gelegen in de Finistère, presenteert een Latijns kruisplan met drie schepen, typisch voor de Bretonse religieuze gebouwen. Zijn bed met gesneden stroken wordt geflankeerd door een hors-œuvre sacristie, terwijl een zuidelijke veranda siert de eerste spanwijdte. De klokkentoren, een hors-oeuvre met geïntegreerde veranda, culmineert in een achthoekige opengewerkte pijl omlijst met puin en lantaarns. Het schip, bedekt met een donkerrode, zwart-geribde paneel, rust op gebroken boogbogen gedragen door hoofdzuilen. Een stand bezet het westen, en de grond is geplaveid met graniet. Het grote werk, gemaakt van steen en steen van graniet, contrasteert met de lijsten van de baaien en hoekkettingen, geheel gemaakt van steen.

Het huidige gebouw werd herbouwd tussen 1863 en 1864 volgens de plannen van architect Edouard Puyo de Morlaix, met behoud van de oude kerk slechts de 16e eeuwse poort (dateren 1554 binnen en 1559 buiten) en de klokkentoren van 1590. Dit Renaissanceportaal, versierd met versierde niches, en de zuidelijke verandabeelden van de vier evangelisten, de Maagd en St. De veranda, gedemonteerd en opnieuw gemonteerd in 1728 door Jean Perrot en Sébastien Roussel, getuigen van de opeenvolgende transformaties van het monument. De klokkentoren en de zuidelijke veranda staan sinds 1914 bekend als Historisch Monument.

De kerk illustreert de Bretonse architectonische evolutie, waarbij Renaissance elementen (portaal, beelden) en 19e-eeuwse neogotische reconstructies worden gecombineerd. De klokkentoren, kenmerkend voor de Finisteriaanse religieuze gebouwen, domineert het stedelijke landschap van Landivisiau. Het gedeeltelijk behoud van oude structuren tijdens de 19e eeuwse wederopbouw weerspiegelt de wens om een lokaal erfgoed te behouden en aan te passen aan de culturele behoeften van die tijd.

Externe links