Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Sint-Vaastkerk van Angicourt, gelegen in de Oise (Hauts-de-France), is een katholiek parochiegebouw met twee grote bouwcampagnes. Het schip, zijn zijkanten en de zuidelijke kruisel, van primitieve gotische stijl, dateert uit 1170-880, terwijl de koorzaal, met grote ramen met elegante heramping, werd opgericht rond 1240-1245. Dit koor onderscheidt zich door zijn royale afmetingen, in tegenstelling tot het schip, een zeldzame getuige van de eerste gotische periode in landelijke gebieden. De sekspartiete gewelven, uitzonderlijk voor een dorpskerk, leggen een originele indeling van de steunstukken.

Oorspronkelijk gewijd aan St. Stephen, werd de kerk geplaatst onder de naam St. Vaast na 537, toen Clotaire ik Angicourt aan de bisschop aanbood in dank voor zijn advies. Het lichaam van Sint Vaast werd daar gelegd om hem te beschermen tegen Normandische invasies, die het gebouw verbinden met de abdij van Sint Vaast d'Arras. In de negende eeuw bevestigde Karel II de Chauve bij charter de donatie van Angicourt aan deze abdij. In 1024 ruilde de abdij Angicourt echter met Jumièges onder episcopale druk, voordat hij het herstelde rond 1070-1080. Onder de Ancien Régime bleef de seigneury eigendom van Saint-Vaast, terwijl de parochie onder de abdij Saint-Germer-de-Fly lag.

De architectuur onthult drie verschillende campagnes: laat-romaanse delen (1140-1150) omvatten een georiënteerde kapel en kwartpalen van de klokkentoren; het gotische schip (1170-1180) introduceert strikjes en sekspartiete gewelven; Ten slotte verenigt de koorzaal (1240-1245) de transept en het koor met elegante bessen. De klokkentoren, met fijn bewerkte bossen, en de westerse veranda dateren uit deze laatste periode. Ondanks de vroege ranking in 1862, werd de kerk, verlaten verlaten, hersteld in de 20e eeuw na schade veroorzaakt door de twee wereldoorlogen.

Het middeleeuwse meubilair omvat een 12e-eeuwse dooptank, een nieuw altaar en een 13e-eeuws standbeeld van Saint Louis. Een 13e eeuwse muurschildering, die Christus de Rechter en een heilige bisschop vertegenwoordigt, is nu verdwenen. De dooplettertypen, geclassificeerd in 1862, gaan zelfs vooraf aan het huidige gebouw. De kerk, verbonden met de parochie Saint-Martin du Liancourtois, illustreert de complexe banden tussen de abdijen Saint-Vaast, Jumièges en de bisschop van Beauvais, die de politieke en religieuze kwesties van de Middeleeuwen weerspiegelt.

De restauraties van de 20e eeuw, geleid door architecten H. Chaine (1907) en A. Collin (1920-1938), redden het gebouw van de ruïne. Het werk omvat de hervatting van kluizen, bogen en klokkentoren, evenals het verlagen van de buitenkant vloer om vocht te bestrijden. De apentieel daken van de onderkant, aanvankelijk metselwerk met schubben, werden vervangen, gedeeltelijk belemmeren van de hoge baaien van het schip. Vandaag de dag, de kerk behoudt zijn onregelmatige kruisbeeld plan, gekenmerkt door dissymmetries naar het oosten, en zijn nuchtere hoogte, typisch voor de Romeinse-gotische overgang.

Externe links