Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint Vincent de Cros, gebouwd in de 12e eeuw op een tepel met uitzicht op de Vidourle, maakt deel uit van een garrigue landschap gekenmerkt door transhumance drails. De geïsoleerde nederzetting, omgeven door zeldzame huizen en verspreide gehuchten, suggereert een rol zowel spirituele als praktische voor reizigers of herders. De term Sint Vincent, die uit 1314 (ecclesia de Sancto Vincencio de CROSO) is getuigd, dateert waarschijnlijk uit de stichting, hoewel de geschreven geschiedenis laat begint.

De architectuur, homogeen en gedateerd vanaf het einde van de 11e of vroege 12e eeuw, wordt gekenmerkt door een unieke schip van twee gewelfde baaien in wieg, een halfronde heiligdom in cul-de-vier, en dikke muren (1.35 m) billen door discrete uitlopers. De afwezigheid van gesneden versieringen, de gedeeltelijke lumbale bogen op de abside, en de ramen in het midden van een dubbele messing hanger weerspiegelen de sobere Romancevenol stijl. De sacristie, toegevoegd in de 17e eeuw, en de houten standen van de 18e eeuw (vernietigd sinds) getuigen van latere aanpassingen voor een groeiende parochie.

Vanaf het begin is de kerk afhankelijk van het bisdom Nîmes en het canoniaal hoofdstuk van Onze-Lieve-Vrouw. In de 16e eeuw, de parochie, bekeerd tot de Reformatie, leed de oorlogen van de religie (1562 De episcopale bezoeken van 1611 en 1675 bestelden herstelbetalingen, nooit uitgevoerd bij gebrek aan middelen. De intrekking van het edict van Nantes (1685) heeft het werk nieuw leven ingeblazen: in 1686, financierde het bisdom galerieën om de kerk te vergroten, waarna het als te klein werd beschouwd voor 650 inwoners.

De Camisard opstand (1702 De episcopale rapporten van 1723 beschrijven een "oud en zeer solide" gebouw, maar geven ontbrekende glas-in-lood ramen en een lange gebarsten bel. In de 18e eeuw werd uiteindelijk een pastorie gebouwd (1756), en de priorij werd in 1740 gehecht aan de mense van het seminarie van Alès, die de inwoners een vrije plaats voor een kind bood.

De Franse Revolutie redt de kerk, hoewel nationaal verklaard: haar kleine grootte (200 plaatsen) redt haar van een transformatie tot een tempel van de rede. Gedeelte verkocht (presbytery en tuin in 1809), het blijft een tak van Saint-Hippolyte-du-Fort, met een incidentele cultus. In de 19e eeuw financierden de families Caylus en Bourgods een klok (1843) en liturgische objecten, waardoor een lokale legende het gebouw kocht. In 1961 werd het monument gerestaureerd onder leiding van DRAC, met een plechtige heropening op 31 mei 2013.

Externe links