Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Sint Vincent de Bertangles, gelegen in het departement Somme (Hauts-de-France), is ontstaan in het begin van de zeventiende eeuw, waarschijnlijk als kapel van het kasteel van Bertangles. Het schip, het oudste deel, draagt de armen van de familie van Glizy (of Glisy), heersers van de plaats van 1524 tot 1611, wat een constructie voor 1611 verklaart. Twee boogsleutels en een glas uit 1624 bevestigen deze periode. Oorspronkelijk werd het gebouw omringd door een begraafplaats en geïntegreerd in de castrale behuizing, zoals onthuld door een Napoleontische kadaster van 1810.

De grote uitbreiding vond plaats in 1846, gefinancierd door de families Clermont-Tonnerre en Chauvelin. De Parijse architect A. Goze ontwierp een neogotisch koor met twee kanten, dat een van de eerste landelijke reconstructies in deze stijl markeert. Voor het Clermont-Tonnerre wordt een privékapel en een funeraire crypte toegevoegd, terwijl het schip, gewelfd in de vorm van een bootwagon, in 1984 wordt gerestaureerd. De glas-in-loodramen, daterend uit de 16e eeuw (privé-kapel) en 1870 (kerk, workshop Darquet d-Amiens), illustreren familiewapenschilden en heiligen.

Het monument, beschermd sinds 2001, combineert typische materialen van de Picardië: baksteen en steen in afwisselende asses, met toevoegingen in torchis (heiligdom) en een structuur opnieuw gemaakt na schade veroorzaakt door een orkaan in 1876. In de archieven wordt melding gemaakt van regelmatige reparaties (dak in 1908, 1929, elektriciteit in 1922), die het continue onderhoud door de gemeente en de seigneuriale families weerspiegelen. Zijn Latijnse kruisplan en zijn klokkentoren in terugtocht van de westerse gevel maken het een hybride voorbeeld van landelijke religieuze architectuur.

De adellijke families speelden een centrale rol in zijn geschiedenis: Jehan de Glisy (begraven in 1586) verliet fondsen voor zijn renovatie, terwijl Antoine de Glisy (testament van 1613) gebrandschilderde ramen en klokken financierde. De Clermont-Tonnerre, heren uit 1611, markeerde het gebouw met hun wapens en bestelde regelingen tot de 19e eeuw. Een neo-renaissance monument (1852), uitgehouwen door de gebroeders Duthoit, eert Julian de Clermont-Tonnerre en zijn vrouw aan de linkerkant.

Het interieur behoudt opmerkelijke elementen: een 18e-eeuwse houten rok (afgemonteerd voor 1747), leliebloemige muurschilderingen in het koor, en gewiste grafstenen. Moderne glas-in-lood ramen, gemaakt door de Claude Barre werkplaats, completeren deze set. De kerk, een gemeenschappelijk eigendom, blijft een getuigenis van de banden tussen seigneurie, religieuze architectuur en het landelijke erfgoed in Picardie.

De archiefbronnen (O-reeks van het departementsarchief van de Somme) en de beschrijvingen van 1747 of 1849 geven de evolutie aan: van een kastelenkapel tot een parochiekerk, getransformeerd door liturgische stijlen en behoeften. Zijn inscriptie in de historische monumenten in 2001 wijdt zijn erfgoed waarde, tussen middeleeuwse erfgoed en moderne restauraties.

Externe links