Rangschikking van de klokkentoren 1935 (≈ 1935)
Registratie als Historisch Monument op bestelling.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Clocher: inschrijving bij bestelling van 7 augustus 1935
Kerncijfers
Auguste Outters - Architect
Het schip is gereconstrueerd tussen 1878 en 1882.
Oorsprong en geschiedenis
De kerk van Saint-Wandrille de Bollezeele, gelegen in het noorden, is een gebouw voornamelijk gebouwd van baksteen, met uitzondering van de klokkentoren die steen en baksteen combineert. Het schip, van neogotische stijl, wordt geflankeerd door lage kanten bedekt met appentis en voorafgegaan door een veranda met twee poorten. Het hergebruikt materialen uit een eerder schip van de 16e eeuw, zelf met kolommen van een kerk van de 12e eeuw, nu vermist. Het koor, met drie vaten van dezelfde hoogte, eindigt met een centrale veelhoekige apsis en twee vlakke zijas. Het interieur wordt gekenmerkt door stencil-geschilderde panelen en de valse gewelven van gepleisterde fakkelkoppen.
De toren, herbouwd in de late 15e of vroege 16e eeuw, vervangt een ouder gebouw. Het koor en een deel van de transept dateren waarschijnlijk uit 1606, hoewel sommige elementen teruggaan naar dezelfde periode als de toren. Het schip, oorspronkelijk een onvoltooide 16e-eeuwse halkerk, werd volledig herbouwd tussen 1878 en 1882 door architect Auguste Outters in neogotische stijl. Dit project wiste de laatste sporen van de middeleeuwse kerk, waaronder de 12e eeuwse zuilen opnieuw gebruikt in het vorige schip.
Tussen 1895 en 1900, symetiseerde het werk het gebouw: de zuidarm van de transept was langwerpig, de apsen herontwikkeld, en het paneel van het geschilderde koor en transept. Sacristy, een neogotische stijl, werd waarschijnlijk toegevoegd in het begin van de twintigste eeuw. De kerkhof, oorspronkelijk grenzend aan de kerk, werd verplaatst in 1865 om redenen van gezondheid en ruimte. De klokkentoren, het enige historische monument sinds 1935, domineert een architectonisch complex gekenmerkt door opeenvolgende reconstructies.
Het gebouw illustreert de evolutie van technieken en stijlen, van de middeleeuwen tot de 19e eeuw, met een dominantie van baksteen als materiaal. De aanpassingen van de 19e en 20e eeuw gewist bijna elk spoor van de eerdere fasen, met uitzondering van de toren en enkele elementen van het koor. De kerk blijft een getuigenis van de lokale religieuze architectuur, het mengen van middeleeuwse erfgoed en moderne interventies.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen