Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Sainte-Barbe kerk in Wittenheim, sinds 1993 geclassificeerd als een historisch monument, is gelegen aan de Rue Bruat in deze gemeente van de Haut-Rhin. Het werd gebouwd tussen 1928 en 1929 onder leiding van Pierre de Retz, de eerste algemene manager van de Potasse d'Alsace (MDPA) mijnen, om de Sainte-Barbe mijnbouw stad te dienen. De architectuur, ondertekend door Georges Debuut, architect van de CDMA, is geïnspireerd door de middeleeuwse heiligdommen van Elzas en Paleo-Christelijke basilieken, met een overheersende rode bakstenen.

De interieurdecoratie, toevertrouwd aan George Desvallières, meester van de religieuze kunst van die tijd, is een opmerkelijk ensemble. Desvallières, toen 69 jaar oud, realiseerde de weg van het kruis (beschouwd als zijn meesterwerk), de cul-de-four de l'abside (verheerlijking van Sainte-Barbe), en ontwierp de kartons van glas-in-lood geschilderd door Marguerite Huré. Zijn studenten, Ambroselli en Isorni, schilderen de Tien Geboden in het bovenste schip. De grote diepe roos werd gelegd in september 1930.

De kerk herbergt ook een standbeeld van Sainte-Barbe, gekerfd in 1937 door Pierre Klein en geschilderd door Robert Gall, beide gerelateerd aan de Heilige Kunst Workshops. Gall, collaborateur van Desvallières, neemt ook deel aan de decoratie van de kapel van de doopvonten en houdt toezicht op de restauratie na de Tweede Wereldoorlog. Het gebouw, sinds 1995 eigendom van de gemeente, profiteerde in 2010 van een restauratie van het kruispad en het koor door de Straatsburgse specialisten Francine en François Péquignot.

Geclassificeerd als historisch monument op 21 januari 1993, illustreert de kerk de alliantie tussen industrieel erfgoed en heilige kunst. Zijn geschiedenis weerspiegelt de betrokkenheid van de CDMA bij het sociale leven van minderjarigen, terwijl hij de climax van moderne religieuze kunst in de Elzas markeert. De mijnbouwstad Theodore, waarvan het het spirituele centrum is, getuigt van het paternalistische urbanisme van de jaren 1920-1930.

De beschikbare bronnen (Wikipedia, Monumentum) benadrukken de unieke architectuur, die het Elzas-erfgoed en stilistische innovaties combineert, evenals de rijkdom van zijn iconografie, de vrucht van een samenwerking tussen kunstenaars en industriëlen. Vandaag de dag blijft het een symbool van het culturele en historische erfgoed van het Verre Oosten.

Externe links