Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Sainte-Eulalie, gebouwd op een 7e eeuwse kapel, vindt zijn oorsprong in de 3e eeuw, volgens oude teksten. Opgericht door de Merovingische koning Dagobert I (629-638) ter ere van de heilige Pey, neemt het de naam van Sint Eulalie na de schenking van een relikwie van de heilige door Sigebert III (630-656). Een klooster van Benedictijner nonnen werd genoemd in 658. Gedeeltelijk verwoest door de Saracenen in 732, werd het gerestaureerd onder Karel de Grote, waar de relikwieën van zeven heilige evangelisten van Novempopulania werden afgezet om hen te beschermen tegen Normandische invasies.

In de 12e eeuw werd een nieuwe kerk gebouwd om de pelgrims van Santiago de Compostela te verwelkomen, die in de 13e en 14e eeuw werd aangepast met de toevoeging van zijbeuken en een gotische bed. In de 15e eeuw werden de veelhoekige apsis en de kapel Saint-Clair (huis van de staf van Saint Roch, vereerd door melaatsen) gebouwd. De klokkentoren, beschadigd door de bliksem, werd verwoest in de 18e eeuw. In 1639 werd een kapel van het Korps-Sainten gebouwd om de Schals van de zeven martelaren te huisvesten, geauthenticeerd in 1610 door Kardinaal de Sourdis, met een rotsachtig rooster getekend Blaise Charlut (1751).

Tijdens de Revolutie diende de kerk als pakhuis voor in beslag genomen kunstwerken, terwijl de begraafplaats verdween. In de 19e eeuw werd het herboren dankzij figuren als Mademoiselle de Lamourous, pater Chaminade en pater Noailles. In 1822 werd een eucharistisch wonder bevestigd door de aartsbisschop van Aviau. Aan het begin van de 20e eeuw werd het gebouw radicaal herontworpen: de gotische poort werd verwijderd, de westelijke gevel werd herbouwd, en een extra spanwijdte. In 1840 werd het een historisch monument, het blijft een actieve plaats van eredienst, gekenmerkt door persoonlijkheden zoals Jean-Louis Tauran (vicaris in de jaren zeventig) en pater Pierre Legrand (curé van 1990 tot 2010).

Externe links