Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Sainte-Félicité, gelegen in Montagny-Sainte-Félicité in de Oise (Hauts-de-France), is een religieus gebouw uit de 13e eeuw, zoals blijkt uit de zuilen van het koor. De belangrijkste reconstructie tussen 1510 en 1525 in de flamboyante gotische stijl geeft het echter zijn huidige verschijning, met een gevel en een klokkentoren beïnvloed door de Renaissance. De kerk staat vooral bekend om zijn 65 meter hoge stenen pijl, de hoogste in het departement na die van de kathedraal van Senlis, en om zijn retable van 1568, geclassificeerd als een historisch monument, dat in bas-reliëf het martelaarschap van Saint Félicité van Rome en zijn zeven zonen illustreert.

Het gebouw werd in 1154 geschonken aan de abdij van Sint Vincent de Senlis, die een priorij vestigde en zijn snack bewaarde tot aan de revolutie. De oudste elementen, zoals de steun van de kluizen van het koor, dateren uit de 13e eeuw, maar het schip en de onderkant werden volledig herbouwd in de 16e eeuw, met ogivale gewelven en golvende pijlers typisch voor de flamboyant. De westelijke gevel, de klokkentoren (geclassificeerde in 1862) en het altaarstuk (ook geclassificeerd) zijn de juwelen van de kerk, terwijl het meubilair omvat beelden uit de 15e tot 16e eeuw, Renaissance doopvont, en 16e eeuw begrafenis platen, zoals die van Jean de Montagny (1502) en zijn vrouw Marie de Plessy (1515).

De kerk, nu verbonden aan de parochie Notre-Dame de la Visitation du Haudouin, wordt niet meer regelmatig gebruikt voor aanbidding, behalve voor een jaarlijkse mis op het patronale feest. De geografische isolatie, op het platteland weg van het dorp, en de aangrenzende begraafplaats voegt zijn mysterieuze karakter. Het glas in lood, hoewel eenvoudig, en de gesneden gargoyles van het bed weerspiegelen het lokale vakmanschap van de flamboyante periode. De klokkentoren, die in de 19e eeuw wordt bekritiseerd om zijn "pastiche" stijl, staat nu bekend om zijn architecturale brutaliteit, die laatgotiek en renaissance mixt.

Het altaarstuk van het martelaarschap van Saint Félicité, meesterwerk van het renaissancebeeld in polychrome steen, vertelt in zeven scènes de marteling van de heilige en haar zonen onder het Romeinse Rijk. Gerangschikt in 1862, domineerde hij het hoge altaar en bleef een van de weinige verhalende altaarstukken van die tijd bewaard in de regio. De standbeelden van St.Sebastien (XVth.

De achthoekige pijl, 35 meter hoog en bedekt met schubben, is een zeldzaam voorbeeld van een stenen pijl uit deze periode, vaak vergeleken met die van Baron of Béthisy-Saint-Pierre. De uitlopers, gargoyles en dakramen illustreren de overgang tussen de flamboyante gotiek en de renaissance, met motieven zoals suffles en gesneden blad. Het gebouw, geclassificeerd als een historisch monument in 1862, behoudt ook gegraveerde funeraire platen van Montagny's seigneuriale familie, verzegeld in de grond bij het koor.

Ondanks zijn culturele achteruitgang blijft de Kerk van St.Felicity een belangrijke getuige van de religieuze architectuur van Picardië, die middeleeuws erfgoed en renaissance-innovaties combineert. De geschiedenis van Senlis Abbey, zijn geheime meubels en de hybride architectuur maken het een must-see erfgoed site van Hauts-de-France, hoewel onbekend voor het grote publiek.

Externe links