Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De priorij van de Benedictijnen van Lons-le-Saunier werd geboren in het midden van de 12e eeuw. Gesticht rond een kerk gebouwd aan het einde van de 11e eeuw zelf gebouwd op een crypte daterend uit de eerste helft van dezelfde eeuw.Het leed een verwoestende brand in 1637. Tussen 1711 en 1715 ondernam Dom Vincent Duchesne een totale reconstructie van de kloostergebouwen, waaronder een klooster en vleugels eromheen. De kerk daarentegen bewaart sporen van banen die misschien dateren uit de achtste eeuw, evenals opeenvolgende aanpassingen: kapellen toegevoegd in de 15e en 17e eeuw, reconstructie van het koor na 1595, en gewelf van het schip na het vuur van 1636.

Na de Franse Revolutie werd het klooster in 1790 omgebouwd tot een hotel in Jura. De gebouwen zijn aangepast aan hun nieuwe functie: in 1809, bouwde de architect Gabiot een ingang naar het noordoosten en paste de structuren aan om de prefecturale diensten aan te bieden. In 1845 bouwde Pourchot een buitentrap en een noordelijke poort voor de kerk, terwijl in 1849, een tweede binnenplaats werd gecreëerd in het oosten, vergezeld van nieuwe administratieve gebouwen. De in 1795 beschadigde klokkentoren werd in 1880 herbouwd door Achille Paillot. In de 20e eeuw completeren restauratiewerken (versleuteld in 1935) en uitbreidingen (administratieve gebouwen) het geheel.

De site bevat opmerkelijke archeologische overblijfselen, zoals een metselwerkbekken bekend als de fontein van Rome, ontdekt in de kelders van de oude kloostergebouwen en mogelijk daterend uit de vroege middeleeuwen. In 1999 werd een deel van het klooster geclassificeerd als een historisch monument, waaronder de gebouwen rond het klooster, de 19e eeuwse gevels, de erepoort met zijn smeedijzeren poort, evenals de grond en archeologische resten. De monumentale stenen trap, met een smeedijzeren helling, leidt naar de ereappartementen, waar originele decoraties blijven.

Het gebouw illustreert dus een tweeledige geschiedenis: die van een Benedictijnse priorij, gekenmerkt door opeenvolgende reconstructies, en die van een prefectuur waarvan de architectuur de politieke en administratieve aanpassingen van de negentiende en twintigste eeuw weerspiegelt. De grote transformaties (1809, 1845, 1880) getuigen van de evolutie van de institutionele behoeften, terwijl de bewaard gebleven elementen (crypt, fontein, decoraties) een overzicht geven van het middeleeuwse en klassieke erfgoed van de regio.

Externe links