Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Villa E-1027 is een icoon van de modernistische architectuur van de jaren dertig, ontworpen door architect-enemblier Eileen Gray in samenwerking met Jean Badovici, architect en kunstcriticus. Gebouwd tussen 1926 en 1929 in Roquebrune-Cap-Martin (Alpes-Maritimes), illustreert het de vijf punten van een nieuwe architectuur van Le Corbusier, terwijl het een meer humane en intieme aanpak integreert. Zijn naam, E-1027, codeert de initialen van zijn makers: E voor Eileen, 10 (J, 10e letter) voor Johannes, 2 (B) en 7 (G). De villa, die alleen toegankelijk is door het douanepad, onderscheidt zich door zijn palen, dakterras, baairamen en op maat ontworpen meubels, waarbij moderne materialen zoals aluminium of vezelcement worden gecombineerd.

Het project is ontstaan uit de bijeenkomst tussen Gray en Badovici in het begin van de jaren twintig, toen de laatste, directeur van het living architecture magazine L Het land, overgenomen door Badovici, verwelkomt een huis gedachte als een manifest tegen het koude functionalisme van de tijd, zoals uitgedrukt in hun tekst Van Eclectisme naar Doubt (1929). Het interieur, georganiseerd rond een centraal woonkamerblok, bevat intrekbare partities, een atrium, en humoristische inscripties op de muren ("Enter langzaam," "Niet lachen"). Gray zal er echter slechts een korte tijd verblijven, met de voorkeur om zijn eigen huis te bouwen, Tempe a Pailla, in Menton vanaf 1932.

De villa werd een plaats van artistieke spanning toen Le Corbusier, vriend van Badovici, acht muurschilderingen schilderde in 1938-1939, waarvan vijf overbleef. Gray, gezien deze werken een verkrachting van zijn aanpak, vraagt om hun terugtrekking, zonder succes. Deze fresco's, beschadigd tijdens de Tweede Wereldoorlog, dragen paradoxaal genoeg bij aan het behoud van de site: ze trekken de aandacht van de autoriteiten tijdens haar afbraak in de jaren negentig. Gerangschikt een historisch monument in 2000, de villa wordt verworven door het Conservatoire du littoral en gerestaureerd in twee fasen (2007-2013, dan 2014-2021), het herwinnen van zijn oorspronkelijke staat met gereconstitueerde meubels.

De geschiedenis van de villa na Badovici (overleden 1956) wordt gekenmerkt door perioden van verlatenheid. In 1960 verkocht aan Marie-Louise Schelbert en vervolgens in 1974 aan dokter Peter Kaegi, het leed een grote verslechtering: meubilair werd verkocht op de veiling in 1991, en krakers beschadigd in 1998. De restauratie, aanvankelijk omstreden voor technische fouten (rust, scheuren), wordt uiteindelijk uitgevoerd door de vereniging Cap Moderne en de architect Claudia Devaux, met de expertise van Renaud Barrès en Burkhardt Rukschcio. De site, nu beheerd door het Nationaal Monumentencentrum, heeft verschillende prijzen ontvangen, waaronder de Europa Nostra 2022 Prijs.

Villa E-1027 belichaamt de debatten van het modernisme tussen radicaal functionalisme en menselijk comfort, evenals de uitdagingen van het behoud van het 20ste eeuwse erfgoed. De meubels, fresco's en architectuur maken het tot een unieke getuigenis van de avant-gardes van de jaren dertig, terwijl de voorbeeldige restauratie het een internationaal model heeft gemaakt. De site, toegankelijk voor het publiek, omvat ook de Cabanon de Le Corbusier en de Ster van de Zee, twee andere monumenten gerelateerd aan de geschiedenis.

Externe links