Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Samaritaan is vernoemd naar een historische waterpomp geïnstalleerd op brug negen in de zeventiende eeuw, versierd met een beeldhouwwerk dat de bijbelse ontmoeting tussen Jezus en de Samaritaan weergeeft. Deze pomp, ontworpen onder Henri IV en herbouwd door Robert de Cotte (1712-1719), voorzag het Louvre district van water voordat ze werd gesloopt in 1813. Het huidige warenhuis werd in 1870 opgericht door Ernest Cognacq, een voormalige reisverkoper, die van een kleine winkel op de Rue de la Monnaie een commercieel imperium maakte.

Ernest Cognacq, geïnspireerd op de methoden van de Bon Marché, ontwikkelde La Samaritaine met zijn vrouw Marie-Louise Jaÿ, voormalig verkoopster van de Bon Marché. De winkel werd geleidelijk uitgebreid door de aankoop van de naburige gebouwen, van 48 m2 in 1870 tot 48 000 m2 in de 20e eeuw. Architecten Frantz Jourdain (Art Nouveau) en Henri Sauvage (Art Déco) vormden de iconische gebouwen, zoals de rotunda's met polychrome koepels of geëmailleerde lavagevels, nu gedeeltelijk geclassificeerd.

Symbool van de moderniteit, La Samaritaine werd de grootste Parijse winkel met zijn slogan "We vinden alles in La Samaritaine," gepopulariseerd in de jaren 1960 door gedurfde advertenties (bijvoorbeeld Koningin Elizabeth II belichaamd door Huguette Funfrock). Na een daling van de handel vanaf de jaren zeventig, de winkel gesloten in 2005 om redenen van veiligheid en winstgevendheid. De heropening in 2021, na 16 jaar werk en 750 miljoen euro aan investeringen, markeerde haar transformatie tot een gemengde ruimte die luxe, horeca en sociale huisvesting combineert.

Het renovatieproject, uitgevoerd door LVMH, was controversieel vanwege de gedeeltelijke vernietiging van het architectonisch erfgoed (bv. Art Deco gevel van 1852). Ondanks de beroepen van verenigingen zoals SOS Paris heeft de Conseil d'État het project in 2015 definitief bekrachtigd. Vandaag de dag belichaamt La Samaritaine zowel een historisch erfgoed als een hedendaagse aanpassing, met ruimtes gewijd aan toeristen (de Seine kant) en Parijse (Rivoli kant).

Binnenarchitectuur behoudt originele elementen, zoals de grote trap met 16.000 gouden bladeren of de 675 meter gerestaureerde geëmailleerde lava. De site omvat nu een luxe Cheval Blanc hotel, kantoren en 96 sociale woningen. Zijn filmgeschiedenis (bijv.: Op het geluk van de dames, Heilige Motoren) en zijn culturele verschijningen getuigen van zijn verankering in de collectieve Parijse verbeelding.

Externe links