Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De behuizing van Philippe Auguste, gebouwd tussen 1190 en 1215, is de tweede middeleeuwse muur van Parijs en de oudste waarvan de route precies bekend is. Op bevel van koning Philippe Auguste voor zijn vertrek naar de derde kruistocht, wilde hij de hoofdstad beschermen tegen de aanvallen van de Plantagenets, waarvan het grondgebied zich verspreidde van Normandië naar de Pyreneeën. De rechteroever, meer blootgesteld, werd voor het eerst versterkt (1190 Met een totale lengte van 5.385 meter (2.850 m op de rechteroever, 2.535 m op de linkeroever), bedekte het 253 hectare en gehuisvest ongeveer 50.000 inwoners aan het einde van de 12e eeuw. De financiering, geschat op meer dan 15.000 pond, werd verstrekt door de Koninklijke Schatkist en gedeeltelijk door de Parijse bourgeois.

De behuizing, ontworpen zonder een eerste buitengreppel, bestond uit een gekloofde muur van 6 tot 9 meter hoog, geflankeerd door 73 semi-cylindrische torens en doorboord door 14 hoofddeuren. Vier enorme torens aan de uiteinden (draaien van de hoek, toren van Nesle, toren Barbeau, toren van de Bernardins) liet controle over de Seine via kettingen. De muur speelde een sleutelrol in de stedelijke ontwikkeling van Parijs: het integreerde perifere steden (zoals Saint-Germain-l'Auxerrois of Sainte-Geneviève) en structureerde het oude netwerk, dat nog steeds zichtbaar is (rues des Fossés-Saint-Bernard, Monsieur-le-Prince). De indeling beïnvloedde de oriëntatie van middeleeuwse straten, zoals de Rue Saint-Honoré of de Rue Saint-Antoine.

In de 14e eeuw, ondanks de bouw van Charles V's behuizing (alleen rechteroever), werd Philippe Auguste's bewaard en versterkt: gegraven sloten, toegevoegde back-casts, en deuren met barbacans. Echter, vanaf de 16e eeuw begon de geleidelijke ontmanteling onder Francis I (afbraak van de poorten in 1533), toen onder Hendrik IV, die liever graven nieuwe sloten buiten de voorsteden. De overige resten, vaak geïntegreerd in particuliere gebouwen, werden geleidelijk gewist in de 17e eeuw om redenen van veiligheid en verkeer. Vandaag de dag zijn er nog 20 delen geclassificeerd als historische monumenten, zoals die op de Rue des Jardins-Saint-Paul (4e) of de Rue du Cardinal-Lemoine (5e).

De omtrek symboliseert de overgang van Parijs naar een middeleeuwse politieke en culturele hoofdstad. Onder Philippe Auguste werd de stad de belangrijkste koninklijke residentie, met een centrale administratie en de aankomende Universiteit. De muur versnelde ook de verstedelijking van centrale districten, zoals de Champeaux (toekomstige markt van de Halles), en legde de grenzen van de stad tot de 16e eeuw. Het stadserfgoed blijft bestaan in de straten op de oude sloten (rue des Fossés-Saint-Jacques) of achter de wal (rue Jean-Jacques-Rousseau).

De overblijfselen die vandaag toegankelijk zijn zijn torens (zoals de Montgomery Tower, rue des Jardins-Saint-Paul), courtines (Charlemagne Lycée), en indirecte sporen (sluit gebouwen op Saint-Germain Boulevard). Deze relikwieën, vaak onbekend, illustreren middeleeuwse verdedigingstechniek en de aanpassing van Parijs aan de bevolkingsgroei. De behuizing was ook een sociale marker: de financiering betrof zowel de kroon, religieuze instellingen (onteigend en gecompenseerd) als de bourgeois, die de machtsdynamiek van die tijd weerspiegelden.

Externe links