Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De muren van Philippe Auguste, gebouwd tussen 1190 en 1215, waren de tweede middeleeuwse muur van Parijs, ontworpen om de hoofdstad te beschermen tegen de aanvallen van de Plantagenes tijdens de derde kruistocht. Met een totale lengte van 5.385 meter (2.850 m op de rechteroever, 2.535 m op de linkeroever), bedekte het 253 hectare en herbergde ongeveer 50.000 inwoners aan het einde van het koninkrijk van de koning. De route, die vandaag nog gedeeltelijk zichtbaar is, volgde belangrijke assen zoals de Rue Saint-Honoré, de Rue Saint-Denis en de Rue Saint-Antoine.

De bouw begon met de rechteroever (1190 Gefinancierd door de Koninklijke Schatkist (meer dan 15.000 pond) en gedeeltelijk door de Parijse bourgeois, bestond de omheining uit een gekranste muur van 6 tot 9 meter hoog, geflankeerd door 77 semi-cylindrische torens en doorboord door 14 hoofddeuren. Zijn aanvankelijke afwezigheid van sloten werd in de 14e eeuw gecompenseerd door defensieve ontwikkelingen, waaronder ondergelopen sloten en barbakken, om zich aan te passen aan de vooruitgang van de artillerie.

Ondanks de bouw van Charles V's behuizing in de 14e eeuw, werd Philippe Auguste's niet onmiddellijk gesloopt. Het speelde een belangrijke rol in de stedelijke ontwikkeling, met straten aan de wal (zoals de rue des Jardins-Saint-Paul) of getraceerd op de oude sloten (rue des Fossés-Saint-Bernard). De poorten, zoals Saint-Honoré of Saint-Antoine, werden belangrijke commerciële knooppunten. In de 16e eeuw gaf Francis I toestemming voor de gedeeltelijke sloop van de deuren, en de sloten, omgetoverd tot riolen, werden gevuld in de 17e eeuw, waardoor de behuizing bijna onzichtbaar.

Vandaag de dag zijn ongeveer 20 overblijfselen geclassificeerd als historische monumenten sinds 1889, waaronder het best bewaard gebleven deel van de straat van de Jardins-Saint-Paul (4e arrondissement). Dit 60 meter lange stuk, inclusief een toren genaamd de Montgommery Tower, illustreert de middeleeuwse bouwtechniek: twee stenen muren gevuld met puin en mortel, met een ronde weg van 2 meter breed. Andere sporen blijven op privé-binnenplaatsen (rue du Temple, rue des Rosiers) of kelders (lycée Charlemagne), getuigen van de blijvende voetafdruk van deze vesting op moderne Parijs.

De omtrek symboliseert ook de bevestiging van de koninklijke macht onder Philippe Auguste, die Parijs zijn belangrijkste woonplaats en een politieke, culturele (naissance van de universiteit) en economische (foire des Champeaux) maakte. De financiering omvat de compensatie van de onteigeningen (bisschop van Parijs, abdijen) en de burgerlijke bijdragen, die een samenwerking tussen de monarchie en de stedelijke elite weerspiegelen. Latere veranderingen, zoals de poternes die in de 13e eeuw werden toegevoegd (Coquillière, Comtesse-d'Artois), reageerden op de demografische groei, waardoor Parijs de grootste stad van Europa werd (250 000 inwoners in de 14e eeuw).

Externe links