Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De behuizing van Philippe Auguste, gebouwd tussen 1190 en 1215, is de tweede middeleeuwse muur van Parijs en de oudste waarvan de route precies bekend is. Op bevel van koning Philippe Auguste voor zijn vertrek naar de derde kruistocht, wilde hij de hoofdstad beschermen tegen de aanvallen van de Plantagenets, waarvan het grondgebied zich verspreidde van Normandië naar de Pyreneeën. De rechteroever, meer blootgesteld, werd versterkt als een prioriteit (1190 Met een totale lengte van 5.385 meter (2.850 m op de rechteroever, 2.535 m op de linkeroever), bedekte het 253 hectare en herbergde ongeveer 50.000 inwoners aan het einde van het koninkrijk van de koning. Zijn financiering, geschat op meer dan 20.000 pond, werd verstrekt door de Koninklijke Schatkist en gedeeltelijk door de Parijse bourgeois.

De behuizing is ontworpen zonder een aanvankelijke greppel en bestaat uit een muur van 6 tot 9 meter hoog, ondersteund door 73 semi-cylindrische torens met een afstand van 40 tot 110 meter. Vier 25 meter hoge riviertorens, uitgerust met kettingen, gecontroleerde toegang via de Seine. De 14 hoofdpoorten (8 op de rechteroever, 6 op de linkeroever) werden in de 14e eeuw versterkt door barbacans. De omheining speelde een belangrijke rol in de stedelijke ontwikkeling: het integreerde dorpen zoals de Champeaux (toekomstige Halles) en stimuleerde de creatie van straten met de wal, die vandaag nog zichtbaar zijn (rue des Fossés-Saint-Bernard, rue Monsieur-le-Prince).

Door de eeuwen heen verloor de omheining zijn militaire nut. In 1533 gaf François I toestemming voor de sloop van de deuren, en de sloten, die onhygiënisch waren geworden, werden in de zeventiende eeuw gevuld of omgezet in riolen. Ondanks zijn geleidelijke verdwijning blijft er, zoals een courtine van 60 meter rue des Jardins-Saint-Paul (4e arr.) of zichtbare torens rue du Cardinal-Lemoine (5e arr.). Gerangschikte historische monumenten sinds 1889 herinneren deze fragmenten aan de blijvende impact van deze versterking op het plan van Parijs, met name door de oriëntatie van de straten en de afbakening van de centrale districten.

De behuizing weerspiegelt ook de politieke spanningen van de tijd: gebouwd om de dreiging tegen te gaan Plantagenet, symboliseert het de centralisatie van de koninklijke macht. Philippe Auguste associeerde de Parijse bourgeois daar, wat een ongekende samenwerking tussen de kroon en de opkomende bourgeoisie markeert. De lay-out, aangepast aan de Seine overstromingen en de moerassen van de linkeroever, onthult een pragmatische verdedigingstechniek. Latere veranderingen (gefosseerd, barbacan) illustreren de evolutie van hoofdkwartiertechnieken, terwijl de geleidelijke ontmanteling ervan de bevolkingsgroei van Parijs weerspiegelt, die steeg van 50.000 tot 250.000 inwoners in de 14e eeuw.

Vandaag de dag zijn 20 delen van de behuizing beschermd, vaak geïntegreerd in privé-eigendom (Kharlemagne school, Crédit gemeentelijk). Deze resten, hoewel discreet, bieden een tastbare glimp van het middeleeuwse Parijs. Hun behoud stelt ons in staat om de bouwtechnieken (steen van middelmatig apparaat, mortel) en de ruimtelijke organisatie van de stad te bestuderen. De samenstelling van Philippe Auguste blijft een essentiële mijlpaal in het begrijpen van de Parijse verstedelijking, tussen militair erfgoed en transformatie tot een Europese metropool.

Externe links