Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Tumulus van Er Grah tot Locmariaquer dans le Morbihan

Patrimoine classé
Patrimoine Celtique
Tumulus
Morbihan

Tumulus van Er Grah tot Locmariaquer

    Er-Grah-Elevatum
    56740 Locmariaquer
Tumulus dEr Grah à Locmariaquer
Tumulus dEr Grah à Locmariaquer
Tumulus dEr Grah à Locmariaquer
Tumulus dEr Grah à Locmariaquer
Tumulus dEr Grah à Locmariaquer
Tumulus dEr Grah à Locmariaquer
Tumulus dEr Grah à Locmariaquer
Tumulus dEr Grah à Locmariaquer
Tumulus dEr Grah à Locmariaquer
Tumulus dEr Grah à Locmariaquer
Tumulus dEr Grah à Locmariaquer
Tumulus dEr Grah à Locmariaquer
Tumulus dEr Grah à Locmariaquer
Tumulus dEr Grah à Locmariaquer
Tumulus dEr Grah à Locmariaquer
Tumulus dEr Grah à Locmariaquer
Tumulus dEr Grah à Locmariaquer
Tumulus dEr Grah à Locmariaquer
Tumulus dEr Grah à Locmariaquer
Tumulus dEr Grah à Locmariaquer
Crédit photo : Kamel15 - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Âge du Fer
Antiquité
Haut Moyen Âge
Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
100 av. J.-C.
0
1800
1900
2000
Ve millénaire av. J.-C.
Premegalithische rituelen
1864
Eerste schets door Lukis
1908
Zoeken door Zacharie Le Rouzic
16 janvier 1935
Historisch monument
1986-1994
Volledige zoekopdrachten op de site
1992
Laatste restauratie
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Tumulus (Box N 775, 776): Beschikking van 16 januari 1935

Kerncijfers

W. C. Lukis - Archeoloog Auteur van een schets in 1864.
Zacharie Le Rouzic - Onderzoeker en archeoloog Exploratie van de kamer in 1908.
Serge Cassen - Archeoloog specialist Recente studies op de site.
Charles-Tanguy Le Roux - Onderzoeker bij CNRS Auteur van een monografie over Er Grah.

Oorsprong en geschiedenis

De heuvel van Er Grah, gelegen in Locmariaquer (Morbihan), is een megalithisch monument gedateerd op het Neolithicum, lang onbekend voordat de opgravingen van 1991. Het maakt deel uit van de site van de megalieten van Locmariaquer, naast de gebroken Grand Menhir en de Table des Marchand. De huidige structuur is het resultaat van verschillende bouwfasen, voorafgegaan door een pre-megalithische bezetting gekenmerkt door huizen en rituelen met gedomesticeerd vee.

In de 19e eeuw documenteerden slechts gedeeltelijke schetsen (zoals die van W.C. Lukis in 1864) en beperkte opgravingen (Zacharie Le Rouzic in 1908) de site. Het noordelijke uiteinde, intact tot 1933, werd vervolgens uitgebuit als steengroeve, terwijl het zuidelijke deel in 1971 werd doorgesneden om een parkeerplaats te creëren. De tumulus, geclassificeerd als een historisch monument in 1935, werd volledig opgegraven tussen 1986 en 1994, onthullen van een complexe drie-fase architectuur, waaronder een trapeziumvormige begraafkamer en geconsolideerde slib uitbreidingen.

De opgravingen onthulden overblijfselen van rituele activiteiten die teruggaan tot het vijfde millennium v.Chr., zoals de begrafenis van twee runderen na een speurritueel, vergezeld van een punt van pijl en parels in variscite. De plaat over de kamer, in orthognesis, zou afkomstig zijn van het snijden van een nabijgelegen menhir, wat een link naar de uitlijning van de Grand menhir suggereert, dan gedeeltelijk gedemonteerd. De oriëntatie van de tumulus naar deze menhir geeft aan dat het waarschijnlijk nog stond toen het werd gebouwd.

De laatste restauratie in 1992 maakte het mogelijk het monument gedeeltelijk te herbouwen, nu zichtbaar in zijn huidige staat. Archeologische studies (waaronder die van Serge Cassen en Charles-Tanguy Le Roux) benadrukken het belang ervan in het megalithische Bretonse landschap, gekenmerkt door verfijnde begrafenis- en symbolische praktijken. De tumulus illustreert zo de evolutie van bouwtechnieken en overtuigingen van de Neolithische samenlevingen van de regio.

Externe links