Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Faculteit der Rechtsgeleerdheid van Parijs ontstond in de 12e eeuw als de Faculteit van Decreet, waar meesters canonnenrecht onderwezen van Decretum Gratiani. Deze instelling, een pionier in het begrip wettelijke verantwoordelijkheid (getheoretiseerd door Abailard), fuseerde de leringen van burger- en canonrecht. Het werd een pijler van de Ancienne université de Paris, naast drie andere faculteiten.

In 1679 hernoemde het edict van Saint-Germain het tot de Faculteit Burger- en Canonrecht na de herinvoering van het Romeinse recht in Parijs. In 1771 verhuisde ze naar een negen-place Pantheon gebouw, ontworpen tijdens de reorganisatie van de universiteit na de verwijdering van de Jezuïeten (1762). De Franse Revolutie sloot het in 1793, voordat het werd opgericht in 1802 als de École de droit de Paris, vervolgens in 1808 als de Nieuwe Faculteit der Rechtsgeleerdheid.

De universiteit werd in 1896 geïntegreerd in de Universiteit van Parijs. Het historische gebouw, gedeeltelijk geclassificeerd als een historisch monument in 1926, herbergt nu Parijs I en Parijs II. Zijn geschiedenis werd gekenmerkt door polemieken, zoals de zaak Scelle (1925) of de zaak Jèze (1935), die de politieke spanningen van die tijd weerspiegelden.

De faculteit speelde een sleutelrol in de Franse juridische opleiding, met belangrijke figuren onder haar decanen, professoren en studenten. De nalatenschap ervan wordt voortgezet door de erfgenamen van universiteiten, met name Parijs II, die een traditie van uitmuntendheid in de wet voortzetten.

Externe links