Oprichtingsstichting 1847 (≈ 1847)
Gemaakt door Charles-Honoré Perrin-Martin, put en hangar.
1873
Bouw van de grote oven
Bouw van de grote oven 1873 (≈ 1873)
Sleuteluitrusting voor de productie.
1874
Opgenomen door Ferdinand Farnier
Opgenomen door Ferdinand Farnier 1874 (≈ 1874)
Enterprise ontwikkeling onder zijn leiding.
1899
Kleine oven en oven toevoegen
Kleine oven en oven toevoegen 1899 (≈ 1899)
Modernisering van bestaande faciliteiten.
1930
Bouw van de moderne oven
Bouw van de moderne oven 1930 (≈ 1930)
Laatste belangrijke technische ontwikkeling van de site.
1995
Historisch monument
Historisch monument 1995 (≈ 1995)
Bescherming van alle gebouwen.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Alle gebouwen en mechanische installaties, inclusief de oven van de jaren dertig (zie ZA 177): indeling bij decreet van 18 september 1995
Kerncijfers
Charles-Honoré Perrin-Martin - Oprichter van de gieterij
Schepper van de site in 1847.
Ferdinand Farnier - Rector en ontwikkelaar
Perrin-Martin werd in 1874 succesvol.
Oorsprong en geschiedenis
De Farnier klokkengieterij, gevestigd in Robécourt in de Vogezen, werd in 1847 opgericht door Charles-Honoré Perrin-Martin. Deze industriële site, nog steeds in bedrijf, is een zeldzame getuigenis van 19e eeuwse metallurgie vakmanschap. De oorspronkelijke gebouwen, zoals de pit en houten hangar, dateren uit deze periode, terwijl de ovens en andere faciliteiten geleidelijk werden toegevoegd tot de 20e eeuw.
In 1874 nam Ferdinand Farnier het bedrijf over en werd zijn echte ambachtsman, het ontwikkelen van zijn activiteiten en het moderniseren van zijn installaties. De apparatuur, zoals de grote oven van 1873, de kleine oven en oven van 1899, en de oven van de jaren dertig, illustreert de technische evolutie van de gieterij. De gieterij heeft in 1995 een historisch monument gerangeerd en omvat alle gebouwen en mechanische installaties, waardoor een uniek industrieel erfgoed behouden blijft.
Vandaag wordt de Farnier-gieterij geleid door een vereniging. Hoewel de informatie over de toegankelijkheid voor het publiek beperkt is, weerspiegelt de ranking het historische en culturele belang ervan. De site, gekenmerkt door bakstenen constructies en gespecialiseerde apparatuur, blijft een symbool van het industriële erfgoed van de regio Groot-Oosten en de Vogezen.