Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De vestingwerken van de Poort van Pairolière maakten deel uit van het verdedigingssysteem van de lagere stad Nice, voor het eerst genoemd in 1359. Voor die datum werd in een rapport van 1323 in opdracht van de graaf van de Provence al gewezen op de noodzaak van een "goede deur" bij het klooster van Augustin, wat een reeds bestaande vierkante toren suggereert (late XIIIe eeuw). Vier poorten bouwden vervolgens de lagere stad: Marine (of Gabelle), Saint-Éloi, du Pont, en Pairolière, de laatste nemen zijn naam van de paren (chaudronniers) van de aangrenzende straat. Tussen 1356 en 1380 werden de vestingwerken versterkt met ronde torens en een ronde toren bij Dominicaanse en Franciscaanse kloosters, waarschijnlijk onder de impuls van de Sénéchal de Provence voor de daad van Nice aan de Savoye.

In de 15e eeuw versnelde de komst van de Graven van Savoye de aanpassingen tegen de opkomende artillerie. Een rechthoekige ravelin werd toegevoegd voor de Pairolière deur, doorboord met arbalstriières (vuurramen voor kruisbogen, niet voor wapens), zoals blijkt uit een retabel van Louis Bréa rond 1516. Een eerste bastion, gebouwd tussen 1520 en 1537, beschermde de deur voor de zitting van 1543 . . zijn overblijfselen dragen nog steeds de impact van ballen. Na 1570 breidde een tweede bastion het geheel uit en maskerde gedeeltelijk de oorspronkelijke toren, zoals blijkt uit de plannen van Ercole Negro (eind 16e eeuw).

De deur verloor zijn strategische rol in de 18e eeuw met de verstedelijking van Nice. In 1706 op bevel van Lodewijk XIV na de belegering van 1705, werd het vervangen door een nieuwe behuizing (1717 Moderne opgravingen (2000 m2), uitgevoerd tijdens de aanleg van de tram bij Garibaldi Square, opgegraven zes meter hoge structuren, waaronder elementen van middeleeuwse en moderne bastions. Geclassificeerd als historisch monument in 2012, zijn deze resten nu bewaard gebleven in een archeologische crypte onder Boulevard Jean-Jaurès.

Externe links