Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Feuillantijnse klooster werd opgericht in 1622 rue du Faubourg-Saint-Jacques in Parijs, op initiatief van Anne van Oostenrijk en Anne Gobelin, echtgenote van Karel van Estournel. Dit cisterciënzer klooster verwelkomde zes nonnen uit Toulouse op een landgoed van zes en een halve hectare, waaronder huizen. De eerste steen werd gelegd in 1626 door François II van Bassompierre, zoals blijkt uit een plaquette bewaard in het Musée Carnavalet. De kerk, ontworpen door architect Jean Marot, werd rond 1672 voltooid, terwijl er in 1631 extra gebouwen werden ingehuldigd om de 33 nonnen die toen aanwezig waren te huisvesten.

Het klooster diende ook als bestuur voor de dames van de Parijse aristocratie, met een spirituele en bucolische omgeving. In 1685 stierf Mademoiselle de la Kite, neef van Madame de Sévigné. In 1695 waren er 65 nonnen, 25 conversaties en 106 inwoners. De Feuillanten droegen een witte wollen mantel en een zwarte sluier, en de gevangenen werden begraven in religieuze kleren. Het klooster daalde echter in de 18e eeuw, met slechts 20 nonnen en 10 conversaties in 1790.

Het klooster werd gesloten in 1792 tijdens de Revolutie en werd verkocht als nationaal goed en omgezet in huisvesting. Victor Hugo woonde er een deel van zijn jeugd tussen 1808 en 1813, in een appartement omringd door ruïnes en de wilde tuin. Generaal de la Horie verborg zich kort in 1812 na het mislukken van generaal Malet's plot. De Rue des Feuillantines, geopend in 1805, leidde tot de vernietiging van de kerk, gelegen op de plaats van de huidige nr. 11. De laatste overblijfselen werden in 1864 vernield om Gay-Lussac Street te doorboren, waardoor slechts een huis van de 17e eeuw aan de 10e, waarvan gevel en trappenhuis, geclassificeerd in 1989, nog steeds.

Anne de Roquelaure (Ms de Roquelaure) werd abdis in 1629 als Sint-Catharina van Jezus. Henriette d'Espinay-Saint-Luc, dochter van Timoleon d'Espinay, nam deze rol in 1664 op voordat hij zijn plaats gaf aan zijn zus om de Feuillantines te regisseren, vervolgens het klooster van Etival-en-Charnie. Deze abdijen, benoemd door de koning na de Concordat van Bologna, belichaamden het tijdelijke en geestelijke gezag van het klooster tot zijn onderdrukking.

Externe links