Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Vasarely Foundation werd geboren in de jaren zeventig, een periode van snelle verandering voor Aix-en-Provence, een stad die groeit in demografische en culturele termen. Onder leiding van burgemeester Félix Ciccolini streeft de gemeente naar een evenwicht tussen stedelijke ontwikkeling en toeristische attractie. Het project van een gebied van ontwikkeling in Jas de Bouffan, met inbegrip van huisvesting, openbare voorzieningen en een cultureel centrum, symboliseert deze ambitie. In deze context kiest Victor Vasarely, een Hongaarse kunstenaar die Frans en pionier van optische kunst heeft genaturaliseerd, Aix-en-Provence om zijn stichting te vestigen, verleid door zijn dynamiek en zijn Cezanniaanse erfgoed.

Victor Vasarely zelf ontwierp het gebouw, een set van zestien zeshoeken ingeschreven in een rechthoek van 87 meter door 40, geïnspireerd door zijn Tribute naar Hexagon serie. De werken, die in 1973 begonnen onder leiding van de architecten Jean Sonnier en Dominique Ronsseray, omvatten technische innovaties zoals geanodiseerde aluminium gevels met zijn plastic motieven. De inauguratie vond plaats in 1976. Het centrum herbergt 42 architectonische integraties, een auditorium en ruimtes gewijd aan onderzoek, die de wens van Vasarely weerspiegelen om kunst, architectuur en technologie samen te voegen. De trap van de dubbele revolutie, geïnspireerd door renaissancekastelen maar gemoderniseerd, illustreert deze synthese.

De keuze van Aix-en-Provence is het resultaat van een wedstrijd tussen Avignon, Marseille en de laatste, gekozen voor zijn bereikbaarheid, zijn snelwegnetwerk, en zijn verbinding met Cézanne, de site van de Jas de Bouffan is degene waar de schilder woonde. Vasarely ziet het als een symbool van artistieke continuïteit, zoals blijkt uit zijn boodschap die in de fundamenten is neergelegd: "Van Cézanne naar Vasarely: we zullen waardig zijn." De bouw mobiliseert lokale bedrijven, met uitzondering van geavanceerde technologieën, en markeert het hoogtepunt van de betrokkenheid van de kunstenaar bij een toegankelijke, participatieve en meeslepende kunst.

Ranked Musée de France, het gebouw onderscheidt zich door zijn zenitale verlichting via veertien piramidale koepels en zijn optische games, die de interieur visuele ervaringen. De materialen van glas, aluminium, ... van Briare en de indeling van werken, ontworpen om de bezoeker te destabiliseren, maken het een manifest van kinetische kunst. Na de inauguratie onder toezicht van Vasarely interieurontwerp, inclusief onderzoeksworkshops en een bibliotheek, met de hulp van architect Claude Pradel-Lebar. De stichting belichaamt aldus een utopie: een plek waar kunst, wetenschap en industrie dialoog, verankerd in het Provençaalse grondgebied.

Het project maakt ook deel uit van een territoriale ontwikkelingslogica. In de jaren zeventig steeg Aix-en-Provence van 54.000 tot 137.000 inwoners in 30 jaar, met stadsuitbreiding naar de hoogten (wijk Jas de Bouffan). De stichting, door het aantrekken van een internationaal publiek, versterkt het culturele imago van de stad, die al wordt gedragen door het Festival van Lyric Music (gecreëerd in 1948) en de zeven musea. Het wordt een symbool van moderniteit, contrasterend met het lokale historische erfgoed, terwijl verwijzen naar het door architectonische knipogen zoals de Renaissance trap opnieuw bezocht.

Externe links