Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Fonderie de La Voulte-sur-Rhône en Ardèche

Patrimoine classé
Patrimoine industriel
Fonderie

Fonderie de La Voulte-sur-Rhône

    La Meilhe
    07800 La Voulte-sur-Rhône
Eigendom van de gemeente; eigendom van een overheidsinstelling; eigendom van een particuliere onderneming
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Fonderie de La Voulte-sur-Rhône
Crédit photo : Remi Mathis - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1800
1900
2000
1812
Verwerving van de mijne
1823
Bedrijfsstichting
1828
Inbedrijfstelling van de installatie
1846
Uitbreiding van hoogovens
1870
Productiepiek
1889
Afsluiting van installaties
1996
Historische monument classificatie
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Vestiges, bestaande uit: cokes- en ertsopslagplaatsen, grillovens, leuningen voor wagens, losdok, galerijen, cokesfabrieken, giethallen, blowers en ketels (met uitzondering van achterste gebouwen) , alsmede de grond op de percelen en de omheiningsmuur ervan (zie AL 597-601, 603, 605, 607-609): inschrijving bij beschikking van 2 april 1996 - De vier hoogovens van 1827 en 1845 (Cd. AL 597, 598): indeling bij decreet van 5 juli 1996

Kerncijfers

Louis Frerejean - Lyon siderurgist Opgericht in de Compagnie des Forges Loire et Isère.
Frédéric Jacques Culmann - Ingenieur en artillerie kapitein Ontworpen de plannen van de fabriek in 1828.
Famille Blumenstein - IJzer- en staalarbeiders in Lyon Frerejean partners in het bedrijf.

Oorsprong en geschiedenis

De gieterij van La Voulte-sur-Rhône, gelegen in het departement Ardèche, werd opgericht in het begin van de 19e eeuw om lokale minerale bronnen te exploiteren. In 1812 verwierven de ijzer- en staalbedrijven Frerejean de ijzermijn La Boissine, die oorspronkelijk onder de Ancien Régime werd geëxploiteerd, om een hoogoven in Wenen te leveren. Deze overname markeerde het begin van een grote industriële expansie in de regio.

In 1823 sloot Louis Frerejean zich aan bij de Blumensteins, andere ijzerarbeiders uit Lyon, om de Compagnie des forges Loire et Isère op te richten. Dit bedrijf werd de grootste in de regio in de jaren 1860. Onder hun impuls werd in La Voulte een batterij van vier cokesovens gebouwd volgens de plannen van ingenieur Frédéric Jacques Culmann, artilleriekapitein met verlof. De fabriek, operationeel in 1828 werd een technisch model voor de Franse gieterijen van die tijd.

In 1839 werd het bedrijf omgedoopt tot Compagnie des foundries et des forges de la Loire et de l'Ardèche, die zijn geografische en industriële expansie weerspiegelt. De bouw van twee hoogovens in 1846 bracht haar productiecapaciteit op 16.000 ton ijzer per jaar, waardoor de fabriek een van de eerste in Frankrijk. Deze ovens, ongeveer tien meter hoog en bedekt met vuurvaste stenen, symboliseerden de technische innovatie van de tijd.

De piek van de gieterij werd bereikt rond 1870, voordat een geleidelijke daling leidde tot sluiting in 1889, gevolgd door die van de mijnen in 1892. De locatie, georganiseerd op vier niveaus, omvatte erts en cokes magazijnen, grillovens, blowers, en een 300-meter kanaal dat de fabriek met de Rhône verbindt. Na decennia van verlatenheid, werd het hersteld en is nu toegankelijk voor het publiek.

De gieterij is sinds 1996 beschermd als historische monumenten. De vier hoogovens van 1827 en 1845 worden ingedeeld of vermeld. Deze blijven getuigen van het historische belang van deze site in de 19e eeuw Franse industrialisatie.

Externe links