Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Fontéchevade Cave, 2 km ten noordwesten van Montbron (Charente), is een 30 m lange U-vormige natuurlijke tunnel. Het ligt aan de rand van de gemeenten Montbron en Orgedeuil. De geografische omgeving maakt het een strategische site voor het bestuderen van prehistorische beroepen, met nabijgelegen grotten zoals Montgaudier (1,5 km) en Placard (4.8 km). Een historisch monument in 1933 is een belangrijke getuigenis van levensstijlen en menselijke migratie tijdens de Paleolithische periode.

De opgravingen, geïnitieerd in 1870 door archeologen als Pair, Fermond en Durousseau-Dugontier, versterkten in de 20e eeuw, met name onder leiding van Germaine Henri-Martin (1937-1955). In 1947 werd een schedelkap opgegraven die werd toegeschreven aan een pre-Neanderthaler, beschouwd als het oudste menselijke bot dat in Charente werd ontdekt. De archeologische lagen, gedateerd uit de Tayacian (ongeveer 150.000 jaar oud), de Moustarische en de Aurignacian, onthullen een continue en gediversifieerde bezetting, gekenmerkt door stenen werktuigen (rassen, burijnen) en wilde dieren (rhinoceros, hyena's, schildpadden).

De stratigrafie van Fontéchevade, aanvankelijk verdeeld in zes lagen door Henri-Martin, is herzien naar acht, wat verschillende klimatologische fasen illustreert (interglaciale Riss-Würm). Menselijke overblijfselen omvatten, naast de pre-Neanderthal schedel, tanden en botten toegeschreven aan Homo sapiens (Aurignacian), evenals een Musteriaanse metatarsian. De grot leverde ook botobjecten (sagay) en een gevarieerde lithische industrie, die een weerspiegeling waren van technieken die aangepast waren aan lokale bronnen. Zijn rol als habitat en plaats van doorgang maakt het een centrale plaats voor het begrijpen van de culturele overgangen van Paleolithic in New Aquitaine.

De in Fontéchevade ontdekte fauna toont een contrasterende omgeving, variërend van koude steppes (lemmingen, Merck rhinoceros) tot gematigde bossen (deams, hertachtigen). Deze overblijfselen, gecombineerd met tayacian (hopping-tools) of mossterian (bifaces), suggereren menselijke aanpassingen aan klimaatverandering. De Aurignacian lagen, met hun schrapers en burins, markeren de opkomst van meer geavanceerde technologieën, terwijl perigordiaanse sporen (punten van de Gravette) zijn bezetting uitbreiden tot de bovenste Paleolithic. De grot blijft een referentie voor de studie van interacties tussen mensen en ecosystemen tijdens de Prehistorie.

Externe links