Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Hunaudière smederij, gelegen in Sion-les-Mines (Loire-Atlantique), is een industrieterrein dat dateert uit het begin van de zeventiende eeuw. Oorspronkelijk eigendom van Henri de La Chapelle, Heer van Zion, gaat het door erfenissen en opeenvolgende verkopen aan nobele families zoals de Rougé of de Prins van Condé. Tijdens de revolutie werd zijn eigendom in 1792 in beslag genomen als nationaal eigendom en vervolgens verkocht aan lokale industriëlen in 1802, waaronder François Demangeat, een smelter manager.

De site is gespecialiseerd in de productie van gietijzer (via een hoogoven) en de omzetting ervan in ijzer in een raffinaderij, vervolgens in spijkers via een nagelfabriek. Zijn activiteit stopte in 1883. De smederij bevat opmerkelijke elementen zoals een 18e-eeuwse raffinaderijschoorsteen, een Saint-Éloi kapel en twee meesterhuizen (waarvan er een werd gebouwd in 1825). Het werd beschermd in 1986/1987, met onderdelen geclassificeerd (bruggen, gevels, daken) en vermeld als historische monumenten.

In de 19e eeuw veranderde de smederij weer van handen: de Nantes reder Poydras de la Lande verwierf in 1852. De site illustreert de ontwikkeling van metallurgietechnieken in Pays de la Loire, gekoppeld aan de exploitatie van plaatselijk erts. Tegenwoordig mengt hij gemeenschappelijke en particuliere eigendommen, met overblijfselen van zijn industriële verleden (bourbers, directeurshuis, arbeidershuizen).

Historische bronnen (Belhoste, Goudé) benadrukken haar rol in de regionale economie, terwijl de Merimée basis haar beschermde architectonische elementen vermeldt. De smederij belichaamt het industriële erfgoed van de Loire-Atlantique, tussen seigneurieel erfgoed, technische revolutie en het geheugen van de arbeiders.

Externe links