Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Forges de Paimpont, gelegen in het bos van Broceliander (Ille-et-Vilaine), zijn afkomstig van een in 1633 aan de hertog van La Trémoille verleende vergunning om een smederij te creëren. Hun ontwikkeling werd mogelijk gemaakt door de nabijheid van ijzerertsafzettingen (rood hematiet), een dicht hydrografisch netwerk en lokale houtskoolproductie. Reeds in de 18e eeuw werden zij de belangrijkste houtsmederijen in Bretagne, waar tot 230 mensen werden ingezet en landbouw- en huishoudelijk gereedschap in gietijzer en ijzer werd geproduceerd. Hun reputatie ging verder dan grenzen, geïllustreerd in de Encyclopedie van Diderot en d'Alembert.

In de 19e eeuw bereikten de smidsen hun hoogtepunt onder de impuls van technische moderniseringen: de bouw van een tweede hoogoven, de goedkeuring van plassenovens en de recordproductie (2.750 ton gietijzer in 1853). Ze leverden Brest's arsenaal, lokale spoorwegen en hadden tot 400 werknemers in dienst. De buitenlandse concurrentie en het dalende concurrentievermogen leidden echter tot een definitieve sluiting van hoogovens in 1884. De locatie werd tot 1954 omgebouwd tot een metallurgiefabriek, vóór een geleidelijke stopzetting.

Een historisch monument in 2001, de Paimpont Forges onderging grote rehabilitatie tussen 2004 en 2008. De molen (1820) en de gieterij, ooit in ruïnes, werden gerestaureerd voor culturele evenementen. Sinds 2005 is de site toegankelijk voor het publiek en biedt rondleidingen en gratis routes. Een model van hoogovens en industriële overblijfselen (werkgeverswoningen, arbeiderswoningen, vijvers) getuigen van dit technische en sociale erfgoed.

De site omvat twee gemeenten: Paimpont (logis du maître de smederij, logements travailleurs) en Plelan-le-Grand (hoogteovens, gieterij). De energie kwam van zowel hydraulica (vijvers), houtskool en later stoommachines. De voormalige opslag, genoemd in 1692, werd gerehabiliteerd in een gîte, terwijl de mijnen, nu ondergedompeld door vijvers, herinneren aan de lokale winning van het erts.

De Paimpont Forges belichamen een vroeg industrieel model dat geïntegreerd is in de bosomgeving. Hun daling weerspiegelt de economische omwentelingen van de 19e eeuw, gekenmerkt door de overgang naar kolen en internationale concurrentie. Hun behoud biedt een zeldzame getuigenis van de gouden eeuw van de Bretonse metallurgie, het mengen van technisch, architectonisch en landschap erfgoed.

Externe links