Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De voormalige Priorij van Saint Arnoult, ook bekend als Priorij van Saint Arnoul-sur-Touque, is een belangrijk religieus monument van Calvados, gedateerd tussen de 11e en 17e eeuw. Opgericht in 1061 door de orde van Cluny en afhankelijk van de abdij van Notre-Dame de Longpont, is het al in 1152 in een cartular. De site, gelegen aan de linkeroever van de rivier de Touques, omvat een Romaanse Priorale Kapel en een reeds bestaande parochiekerk, waarschijnlijk al in de 10e eeuw. De complexe architectuur, met een lage gewelfde crypte (zeldzaam in Normandië) en opus spicaatum muren, weerspiegelt opeenvolgende ontwikkelingen in de 12e, 13e, 15e en 17e eeuw.

De priorij beleefde verschillende fasen van transformatie: de toren van de klokkentoren, die oorspronkelijk werd gebouwd in de 10e eeuw, werd opgevoed in de 12e en 13e eeuw, terwijl een begrafeniskapel werd toegevoegd aan het noorden in de 14e en 15e eeuw. Het schip werd vergroot in de 15e eeuw, en een westelijke veranda werd gecreëerd in de 17e 15e eeuw. Verlaten na de Revolutie, wordt het gebouw, dat al in de 18e eeuw is afgebroken, verkocht als nationaal eigendom. In 1843 verwierf Jean-Charles Langlois de overblijfselen, die een romantische ruïne werden. De crypte, gedeeltelijk gemaskeerd door 19e-eeuwse dijk, diende als een ossuary, zoals gemeld door Arcisse de Caumont.

In 1970 werd een historisch monument opgericht en sinds de jaren 2000 is de priorij het onderwerp van rehabilitatieprojecten, uitgevoerd door de gemeente en de vereniging Les Amis du Prieuré de Saint Arnoul sur Touque. Een archeologische studie (2010/2011) onthulde muurschilderingen en sporen van een brand uit de 13e eeuw. De nabijgelegen bronnen, gewijd aan Saint Arnoul en Saint Clair, waren bekend om hun therapeutische deugden tot de jaren 1960. Tegenwoordig combineert de site middeleeuwse erfgoed en culturele instandhoudingskwesties.

Externe links