Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het steunpunt van de Cime de Pelousette was oorspronkelijk een infanteriepositie van het versterkte gebied van de Dauphiné (Alpine Maginot lijn), waarbij een blokhuis van het Séré de Rivières systeem (eind 19e eeuw) werd hergebruikt. Hij werd voor 1939 gebouwd en bewaakte de vallei van Salso Moreno. Tot 1914 was het permanent bezet en werd het vervolgens alleen episodicaal gebruikt door alpine jagers.

Gebouwd tussen 1892 en 1902, huisvestte dit monobloc blokhuis honderd man, met open haarden, een tank, en een munitie die beschermd wordt door een droge steenspoor. Het dakterras, nu afgesneden van de gecrenellateerde muren, diende als een vuurplatform. Binnen bevinden zich nog enkele gewelven, een keuken en een zeldzame Vaillant-type E-kachel (1903), getuige van de originele uitrusting. Communicatie met naburige blokhuizen (Mont des Forches, Las Planas) werd gedaan via optische telegraaf.

In 1940 werd de positie ingenomen door een gevechtsgroep van het 73e Alpine Bataljon of Fortress (2e Compagnie), maar er werd geen verbintenis bevestigd, noch in juni 1940, noch in 1945. Verlaten na de oorlog, het fort, hoewel gedegradeerd, behoudt zijn metalen luiken en structurele structuren. Zijn hoogte van 2,757 m maakt het de tweede hoogste versterkte structuur in Frankrijk, na de batterij van Viraysse (2,772 m).

De site illustreert de aanpassing van de vestingwerken van Séré de Rivières aan alpiene kwesties, waarbij 19e-eeuwse erfgoed en integratie in het Maginot-systeem worden gecombineerd. Het isolement en de huidige staat weerspiegelen de strategische achteruitgang van de hoge grensovergangen na 1945, ondanks hun historische rol bij de verdediging van de Alpenpassen.

Externe links