Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Sint-Nicolasfontein, gelegen in Blois, is een overblijfsel van de oude Benedictijnse abdij van Saint-Laumer. Gebouwd in de 17e eeuw, wordt het ondersteund door de ziekenhuismuur (voorheen de abdij) en bestaat uit een harde stenen basis, een vlak schilderij en een kroonprins. Twee bronzen monden, die een menselijk hoofd en een viskop voorstellen, laten het water via drie stappen uitlekken naar een bassin. De watervoorziening komt uit een ondergronds kanaal dat leidt naar een meertje onder de Rue des Degrès Saint-Nicolas. Deze fontein getuigt van de kloostergeschiedenis van de site, gekenmerkt door opeenvolgende reconstructies en aanpassingen.

De abdij van Saint-Laumer, opgericht in de 10e eeuw, had een turbulente geschiedenis. De Benedictijner monniken, oorspronkelijk gelegen nabij de kapel van Saint-Calais, ontving de kerk van Saint-Lubin en land in de Faubourg du Foix. Het koor en schip werden gebouwd in de 12e eeuw, gevolgd door de voltooiing van de kerk en abdij gebouwen in de 13e eeuw. Na verwoesting tijdens de Religieoorlog (1568) werd de abdij in het begin van de zeventiende eeuw gerestaureerd door de Mauristen, voordat deze werd omgevormd tot een ziekenhuis na de revolutie (1796). De fontein, geclassificeerd in 1946, is een van de weinige overgebleven elementen van dit monastieke erfgoed.

De abdijgebouwen, die hospice en ziekenhuis werden, werden in de 19e en 20e eeuw ingrijpend gewijzigd, waaronder de vernietiging van de sporen in 1843 om het hotel-God te vergroten. Na de overdracht van ziekenhuisactiviteiten is er sinds 1986 een restauratie aan de gang. De fontein, eigendom van de gemeente, blijft een architectonische en historische getuigenis van het religieuze en gastvrije erfgoed van Blois.

Externe links