Kalkoven

Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Meralikan kalkoven, gelegen in Saint-Leu op het eiland La Réunion, dateert uit de tweede helft van de 19e eeuw. Het maakt deel uit van de ovens van de tweede generatie, die continu werken dankzij een innovatief voedingssysteem voor die tijd. Gebouwd in basalt en moellons, werd het gebruikt om koraal om te zetten in kalk, een essentieel materiaal voor lokale bouw, waaronder bruggen, kerken en administratieve gebouwen. Deze oven was afkomstig van de afbraak van het suikerlandgoed van Kaapstad in 1886, waardoor de overgang van de productie van kalk uit de handen van de suikerbedrijven naar gespecialiseerde ambachtslieden, genaamd chauSupplier, plaatsvond.

Oorspronkelijk was de oven van meneer Deltel, toen werd geïnstalleerd op veel van meneer Begue. In de jaren vijftig werd Raphaël Méralikan eigenaar van het pand voordat het aan zijn broer Pierre Méralikan werd gegeven. Deze laatste herstartte de kalkproductie en opende de locatie zorgvuldig tot 1994, toen de fabriek definitief ophield. De oven, die het laatst op het eiland in gebruik was, werd in 1996 op de Historische Monumenten genoteerd vanwege zijn sleutelrol in het industriële en architectonische erfgoed van Réunion.

Lime, geproduceerd uit gebrande koralen, speelde een belangrijke rol in de ontwikkeling van La Réunion. Vanaf de 17e eeuw werd het gebruikt voor de bouw van mortieren, de begrafenis van de overledene tijdens epidemieën, en zelfs voor medische doeleinden. In de 19e eeuw werd het onmisbaar voor grote werken, zoals de spoorweg Réunion (1872-1886) of de emblematische bruggen van Saint-Leu, zoals de Colimaçons brug of het viaduct van de Petite Ravine. Het gebruik ervan is ook uitgebreid tot kerken, magazijnen (zoals het huidige Posts Hotel) en begraafplaatsen, symboliserend zijn verankering in het lokale landschap en cultuur.

De Meralikan oven onderscheidt zich door zijn massieve vulkanische stenen structuur, met een toegangshelling die alternatieve belasting van koraal en houtlagen mogelijk maakt. Het koken werd gedaan door twee bessen aan de basis, waaruit de kalk handmatig werd gewonnen na uitsterven en malen. Dit ambachtelijke proces, in combinatie met zijn familiegeschiedenis, maakt het een unieke getuigenis van de technische en economische evolutie van La Réunion, gekoppeld aan de exploitatie van natuurlijke hulpbronnen en de bouw van duurzame infrastructuur.

Externe links