Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Chartres-de-Bretagne kalkovens, gelegen in Ille-et-Vilaine, vormen een groot industrieel complex van de 19e eeuw. De eerste drie ovens werden gebouwd tussen 1865 en 1867 door C. Coudé, terwijl de andere vier, gewijd aan landbouwkalk, tussen 1876 en 1878 door E. Doret werden toegevoegd. Deze enorme bouwwerken, omgeven door bijgebouwen en een bakstenen schoorsteen gerestaureerd in 1997, werden gekoppeld aan een kalksteengroeve nu overstroomd door een systeem van karavanen getrokken door elektrische lier.

In 1891 was de Société Anonyme Industrielle et Commerciale des Ovens à chaux de Lormandière et de la Chaussairie Réunions een van de belangrijkste producenten van kalk in Bretagne, met maximaal 150 werknemers. De activiteit hield geleidelijk op, met de sluiting van de ovens van Lormandière in 1927 en die van Chaussairie in 1938. Sinds 1987 staan de ovens bekend als historische monumenten, en de site van de Lormandière, die in 1988 door het departement werd overgenomen, is beschermd voor zijn calciumflora.

De zeven ovens, nu uitgevonden, illustreren de industriële architectuur van de tijd. Hun ligging, tussen de Rue du Calluët en de Rue des Fours-à-Chaux, evenals hun nabijheid tot de fabriek van Lormandière (uitgevonden maar niet geclassificeerd), onderstrepen hun centrale rol in de lokale economie. De site, een departementaal eigendom, blijft een tastbare getuigenis van Bretonse industriële geschiedenis en zijn milieu erfgoed.

Externe links