Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Seine Front is een stedenbouwkundige operatie uit de jaren zeventig in het 15e arrondissement van Parijs, langs de Seine, stroomafwaarts van de Eiffeltoren. Dit gebied wordt gekenmerkt door ongeveer twintig torens die bijna 100 meter hoog, gebouwd op een plaat geplaveid met patronen zichtbaar vanaf de hoge verdiepingen. In tegenstelling tot andere ensembles zoals Italië 13 of La Défense, werd het Seine Front ontworpen als een gemengd gebied, waarin woongebouwen en kantoren werden gecombineerd, met verschillende architectonische stijlen zoals de Totem Tower of het Novotel Paris Eiffel Tower hotel.

Het project, gestart na de vernietiging van de laatste fabrieken in Grenelle werf in 1951, werd in 1959 toevertrouwd aan de architecten Raymond Lopez en Henri Pottier. Hun visie op moderne verticale stedenbouw (dal en torens) werd gerealiseerd vanaf 1967, met werk dat pas eindigde in 1990, na na olieschokken. De renovatie van de wijk begon in 2005, met inbegrip van de renovatie van de plaat, de creatie van groene ruimten en de modernisering van het winkelcentrum Beaugrenelle, voltooid in 2016.

Het Seine Front is administratief verdeeld tussen de gebieden Javel en Grenelle en omvat groene ruimtes zoals het Béla-Bartók plein, de thuisbasis van de Cristal fontein van Jean-Yves Lechevallier. Hoewel de uniforme hoogte van de torens een bepaalde eentonigheid creëert, blijft de wijk een opmerkelijk voorbeeld van de stadsplanning van de Dertig Glorious, die functionaliteit en architectonische diversiteit combineert. De open haard van stadsverwarming is het hoogtepunt.

De betrokken architecten zijn, na de dood van Raymond Lopez, Michel Proux en Michel Holley, die het project met Henri Pottier overnamen. De laatste rondes, zoals de Crystal Tower, werden voltooid in 1990. De recente renovatie transformeerde de minerale ruimte in tuinen, verbeterde voetgangerstoegang, en verbeterde de "wesp maten" van de torens door een licht vliegtuig.

Externe links