Bouw van de eerste fontein 1687 (≈ 1687)
Originele fontein, ondersteund door Marc Miron's hotel.
1847
Bouw van de huidige fontein
Bouw van de huidige fontein 1847 (≈ 1847)
Vervanging binnen het gemeentelijke programma.
6 mars 1925
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 6 mars 1925 (≈ 1925)
Registratie voor historische monumenten.
2008
Herstel en verlichting
Herstel en verlichting 2008 (≈ 2008)
Instandhoudingswerk en licht.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Kerncijfers
Isidore-Romain Boitel - Beeldhouwer
Auteur van de decoraties van de fontein.
Jean-Louis Bouquet - Auteur
Geïnspireerd door de fontein voor een verhaal.
Oorsprong en geschiedenis
De fontein van Joyeuse, ook bekend als Fountain Saint-Louis, is gelegen in 41 rue de Turenne, in het 3e arrondissement van Parijs. Het vervangt een vroegere fontein, gebouwd in 1687 in de locatie van een 16e eeuwse herenhuis (Marc Miron's hotel, nu weg). Deze eerste fontein, al Joyeuse genoemd, werd in 1847 afgebroken om plaats te maken voor het heden, als onderdeel van een gemeentelijk programma ontworpen om de Faubourg Saint-Antoine te voorzien van dichtbevolkte toegang tot drinkwater via het Ourcq kanaal.
De huidige fontein, ontworpen in 1847, onderscheidt zich door zijn neoklassieke stijl: een drie meter brede edicle, open van een ionische arcade met een cul-de-four niche. Het wapenschild van de stad Parijs siert zijn charme. Binnenin staat een zinkbeeld voor een kind dat water uit een potje met het opschrift "URCQ" giet, met uitzicht op een schelpbekken en een halfcirkelbekken. De decoratie omvat een bas-reliëf van waterdieren (heronen, kikkers, zwanen) onder riet, evenals een bronzen mascaron evacueren water.
De fontein werd gekerfd door Isidore-Romain Boitel (1812 In 1925 werd het monument gerestaureerd en 's avonds verlicht, hoewel het interieur niet meer toegankelijk is. Zijn naam inspireerde in 1949 een fantastisch verhaal van Jean-Louis Bouquet, de fontein van Joyeuse, die de Franse Revolutie en de 20e eeuw mixte.
Deze fontein maakt deel uit van een reeks van Parijse watervoorzieningen in het midden van de 19e eeuw, die voldoen aan de groeiende waterbehoeften van een groeiende stedelijke bevolking. De architectuur en inrichting weerspiegelen de utilitaire esthetiek en versierd met de openbare fonteinen van de periode, waarbij functionaliteit en verfraaiing van het stadslandschap worden gecombineerd.