Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Gallo-Romeinse thermale baden van Mackwiller en Waldhambach vormen een oud thermaal complex dat in 1859 werd ontdekt door pastoor Jean-Pierre Eugène Ringel. Gelegen aan de rand van Mackwiller (de schoolstraat), deze site van ten minste 1100 m2 behoorde waarschijnlijk tot een grote aristocratische villa, nog niet precies gelegen onder het huidige dorp. De overblijfselen, gedeeltelijk opgegraven in de 19e eeuw, onthullen muren gemaakt van lokaal en kalksteen steengoed, regelmatige uitlopers, evenals sporen van gekleurde coatings (blauw, grijs, rood) en fragmenten van marmer of porfier, wat een luxe inrichting suggereert. De thermale baden, geclassificeerd als Historisch Monument in 1930, werden geconsolideerd tussen 1906 en 1911 onder Duits bestuur, maar hun exacte plan en hydraulische systeem bleef in discussie vanwege het ontbreken van uitputtende opgravingen.

De site wordt geassocieerd met andere nabijgelegen oude monumenten: een mithraeum, een mausoleum en een ongeïdentificeerde gebouw, allemaal verbonden aan het grondgebied van de Mediomatrics (Belgische Poort) tijdens het Hoge Rijk. De eerste geschreven stukken dateren van Jean-Daniel Schoepflin (18de eeuw), die "oude graven" oproept. Na de opgravingen van Ringel (1859 Sinds de jaren vijftig richt het onderzoek zich op de wederopbouw van de oude omgeving (villa, heiligdom) zonder een globale visie van het complex te bereiken, vanwege de uitbreiding onder moderne huisvesting.

De thermische architectuur, beschreven door Ringel, omvat kamers met veronderstelde functies (maar betwist door André Jung), met 0,75 m brede muren en regelmatig verspreide uitlopers. De materialen van de lokale zandsteen, kalksteen, bakstenen en de marmer of porfier decoraties getuigen van een staande gebouw, typisch voor Gallo-Romeinse villa. Ondanks hun rangschikking en consolidatiewerk is de evolutie van de site na 1911 slecht gedocumenteerd. Vandaag de dag blijven de thermale baden gemeenschappelijk eigendom, maar hun toegankelijkheid en huidige staat zijn niet gespecificeerd in de beschikbare bronnen.

Externe links