Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Gallo-Romeinse theater van de Bouchauds, gebouwd in de 1e eeuw en herontworpen in de 3e eeuw, is gelegen aan de kant van een heuvel van Saint-Cybardeaux (Charente), dicht bij twee grote Romeinse wegen: de weg van Agrippa (Saintes-Lyon) en een secundaire weg van Angoulême naar Périgueux. De strategische ligging, op 154 m boven de zeespiegel, domineert de valleien van de Charente en de Nouère, wat een centrale rol suggereert in een secundaire agglomeratie, misschien Sermanicomagus (vermeld in de tabel de Puisinger). De site combineert een 105 meter-diameter theater (de grootste van Aquitaine, die die van Oranje overtreft) en een Celto-Romeinse heiligdom aan de top, mengen achthoekige tempels (Keltische traditie) en rechthoekige (Greco-Romeinse invloed).

In 1865 ontdekt door Jean Gontier, een amateurarcheoloog, werd het theater vervolgens bedekt met vegetatie, waardoor alleen een vomitorium (passage voor toeschouwers) ter plaatse werd geïnterpreteerd als de ruïnes van een "Château des Fades," gekoppeld aan feeënlegendes. Gontier alleen al financierde de eerste opgravingen en behaalde de classificatie op de Historische Monumenten in 1881. Verpest en wanhopig door het gebrek aan institutionele steun, pleegde hij zelfmoord op de site in 1894, begraven op het hoogste punt met zijn hond. In 1900 kocht Solange Laporte-Bisquit (vrouw van de senator-burgemeester van Jarnac) het landgoed en toevertrouwde de opgravingen aan de Jezuïet Camille de La Croix, die tussen 1907 en 1995 een secundaire agglomeratie onthulde met baden, habitats en een heiligdom met een standbeeld van Mercurius in goudzilver.

Het theater, gegraven in de kalksteen heuvel, kon plaats bieden aan 5.000 tot 6.000 toeschouwers. Zijn cellara (gradins) was gedeeltelijk gemaakt van hout, terwijl l'orchestra (semi-circulaire ruimte) bevat rijen steen gereserveerd voor lokale elites (flamines, decurions). In tegenstelling tot klassieke Romeinse theaters, werd het vooral gebruikt voor keizerlijke aanbidding: de keizer's beeltenis, geïnstalleerd op het podium, geconfronteerd met de gemeenschap verzameld in de cellara, met ceremonies (games, processies) in het orkest. Het naburige heiligdom, doorzocht in de 20e eeuw, leverde achthoekige tempels (I eeuw) en fana (II-III eeuwen), evenals Gallische munten (-I eeuw), wat een pre-Romeinse bezetting verklaart.

Verlaten in de vierde eeuw, verduisterde de site tot zijn herontdekking. Vandaag bezoekt het het hele jaar door vrij, met zomeractiviteiten (geleide rondleidingen, Gallo-Romeinse Nachten) en gastheer van de Sarabandes des Bouchauds, een festival. Het heiligdom, geclassificeerd in 1992, en het theater (in 1881) zijn eigendom van de afdeling Charente. Hun studie werpt licht op religieus syncretisme in Romeinse Gallië, waar Keltische tradities (de cultus van Mercurius) en romantiek (de keizerlijke cultus) naast elkaar bestonden op dezelfde plaats van burgerlijke en heilige bijeenkomst.

Externe links