Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Orsay station, gebouwd tussen 1898 en 1900 door architect Victor Laloux, werd oorspronkelijk ontworpen als monumentale eindpunt voor de Parijs-Orléans Railway Company. Inauguratie op de Universal Exhibition van 1900 verwelkomde hij bezoekers en buitenlandse delegaties en breidde de spoorlijn uit naar het hart van Parijs. De architectuur combineerde een gedurfd metallic venster met een versierde stenen bekleding, die de Franse know-how van de tijd weerspiegelt. Drie monumentale beelden, die Bordeaux, Toulouse en Nantes vertegenwoordigen, versierden zijn gevel en symboliseren de vlaggenschipbestemmingen van het bedrijf.

Sinds de jaren twintig zag het station, dat verouderd was voor moderne treinen, zijn verkeer dalen. Na 1939 werd het gedeeltelijk buiten gebruik gesteld als werf tijdens de Tweede Wereldoorlog en vervolgens als doorgangspunt voor krijgsgevangenen in 1945. In de jaren 1950-1960 werd het hergebruikt als een humanitaire magazijn (operatie van Abbé Pierre), bioscoopdecor (waaronder Le Procès d'Orson Welles), en efemerale culturele ruimte voor het Renaud-Barrault theater. Bedreigd door sloop in de jaren zeventig, werd het gered door zijn classificatie als historisch monument in 1978.

Het station, omgetoverd tot een museum onder leiding van president Valéry Giscard d'Estaing, werd in 1986 het Musée d'Orsay, gewijd aan de 19e eeuwse kunst (1848-1914). Architecten ACT Architectuur (Bardon, Colboc, Philippon) en Gae Aulenti transformeerden het interieur en behouden het centrale schip als een belangrijke as van de museumreis. Het museum completeert de Louvre collecties voor deze periode, met schilderijen, sculpturen, decoratieve kunsten en foto's. Het metrostation, gereduceerd tot vier rijstroken, werd een halte op de RER C in 1979, terwijl de naam Giscard d'Estaing werd aangebracht in 2021.

De gevel van het station draagt de namen van 18 voorheen geserveerde bestemmingen, waaronder Bordeaux, Nantes en Toulouse. Het Terminus hotel, bestaande uit 370 kamers, in eerste instantie gemaskeerd de machine lobby. De kluiskaaissons, rijk versierd, werden bewaard dankzij de vroege elektrificatie van de lijnen. Vandaag de dag combineert de site actief spoorweg erfgoed (RER station) en cultureel erfgoed (museum), het aantrekken van miljoenen jaarlijkse bezoekers.

Het Musée d'Orsay omvat werken uit het Louvre (post-1848) en het Musée national d'Art moderne (pre-1918), die alle stromingen bestrijken, van realisme tot post-impressionisme. De architectuur, het combineren van industriële structuur en academische ornamenten, maakt het een symbool van Parijse stedelijke metamorfoses. De Senghorbrug en de aangrenzende oevers van de Seine onderstrepen haar verankering in het Parijse landschap.

Toekomst

De president van de Franse Republiek Valéry Giscard d'Estaing wilde het gebouw omvormen tot een 19e-eeuws kunstmuseum. In frontale competitie met het Louvre Museum, rijk aan picturale werken uit de 1e helft van de 19e eeuw, wordt besloten dat het toekomstige Musée d'Orsay de uitbreiding en aanvulling zal zijn.

Externe links