Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Micoque deposit, gelegen in de gemeente Eyzies-de-Tayac-Sireuil in Dordogne, is een prehistorische site emblematische van de oude en middelgrote Paleolithic. Het werd ontdekt in 1895 nadat een lokale eigenaar aan Pierre Fournier de aanwezigheid van geretoucheerde stenen rapporteerde. De opgravingen uitgevoerd door archeologen als Louis Capitan, Édouard Harlé en Denis Peyrony aan het einde van de 19e eeuw onthulden ongekende lithische industrieën, waaronder de Tayacian en de Micoquian, twee grote prehistorische culturen. De site speelde een sleutelrol bij het begrijpen van de tijdtijdigheid van prehistorische culturen, ooit beschouwd als opeenvolgende.

Het onderzoek werd voortgezet in de 20e eeuw, met opmerkelijke bijdragen van Otto Hauser, François Bordes, Henri Laville en Jean-Philippe Rigaud. De opgravingen gedefinieerd een complexe stratigrafische volgorde, verdeeld in drie sedimentaire groepen, waarvan de gemiddelde reeks leverde het merendeel van de archeologische resten. De data plaatsen deze afzettingen tussen isotopische stadia 12 en 10, ongeveer 480.000 tot 335.000 B.C.E. De litithische industrieën, gekenmerkt door gereedschappen zoals bifaces, schrapers en tandriemen, getuigen van geavanceerde technieken van grootte voor de tijd.

De site van Micoque is sinds 1922 geclassificeerd als historische monumenten en is een van de vijftien "prehistorische sites en grotten versierd met de Vézère Vallei" die sinds 1979 als UNESCO Werelderfgoed worden genoemd. Vandaag is het beschermd maar toegankelijk, met conferentierondleidingen georganiseerd door reservering. Een informatiepanel, geïnstalleerd door de International Prehistory Pole, markeert een podium op de "Loop of the Micoque" trail, zodat bezoekers deze fundamentele plek kunnen ontdekken voor de studie van de Europese prehistorie.

De opgravingen toonden ook aan dat sedimentaire afzettingen, voorheen toegeschreven aan cryoclastische fenomenen, in feite alluviale afzettingen door stromen waren. Deze ontdekking maakte een beter inzicht in de milieuomstandigheden van de periode mogelijk, met name dankzij de aanwezigheid van buikpotigen die kenmerkend zijn voor gematigde aquatische omgevingen. Archeologische niveaus, hoewel verstoord door post-positionale verschijnselen, blijven een onschatbare bron voor het bestuderen van de eerste menselijke beroepen in Europa.

Een van de belangrijkste artefacten zijn Acheuleaanse en mossteriaanse gereedschappen, evenals zorgvuldige tweevlakken typisch voor de Micoquian. Deze ontdekkingen hebben de chronologieën en relaties tussen verschillende prehistorische culturen opnieuw gedefinieerd. De site wordt verder bestudeerd, met recente stratigrafische revisies, zoals die gepubliceerd door Jean-Pierre Texier en Pascal Bertran in 1993, die het begrip van zijn sedimentaire geschiedenis en chronologie verfijnde.

Micoque is dus een referentiepunt voor archeologen en historici en biedt een uniek inzicht in de levensstijlen en technologieën van hominiden tijdens de Paleolithische periode. Zijn inscriptie in UNESCO en zijn classificatie als historisch monument onderstrepen zijn erfgoed en wetenschappelijk belang, zowel nationaal als internationaal.

Externe links