Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De in 1852 opgerichte Compagnie des mines de Lens werd het grootste kolenbedrijf in het stroomgebied van Nord-Pas-de-Calais dankzij de intensieve steenkoolwinning. De administratieve kantoren, aanvankelijk geïnstalleerd in een post post post bij pit nummer 1, werden uitgebreid in 1907 voordat werd vernietigd door een schelp in 1916 tijdens de Eerste Wereldoorlog. De reconstructie, die na 1918 werd gestart, werd toevertrouwd aan architect Louis-Marie Cordonnier, die moderne gebouwen ontwierp die in 1930 voltooid waren, met art-deco-elementen zoals meubels met Majorelle en regionale mozaïeken.

De belangrijkste kantoren weerspiegelden de economische macht van de onderneming, die in 1913 tot 16.319 werknemers in dienst had en jaarlijks 3,8 miljoen ton steenkool produceerde. De site herbergde versierde receptie kamers, zoals degene ingericht met een fresco van pit n°11 door de schilder Tellier in 1931. Na 1990 veranderde een renovatie door Henri Kupzyk het interieur en verwijderde enkele originele decoraties, waaronder de tegels en mozaïeken van de gangen.

Gedeeltelijk geclassificeerd als Historische Monumenten in 2009, de gebouwen behouden opmerkelijke elementen zoals de hal, het trappenhuis met zijn glas-in-lood ramen, en het loon paviljoen. Hun architectuur en geschiedenis illustreren Lens' gouden mijnbouwtijdperk, gekenmerkt door een ambitieuze wederopbouw na de oorlog en voortdurende modernisering tot de nationalisatie van steenkoolvelden in 1946. De omheinde tuin, met zijn omheinde muren, completeert deze karakteristieke set van Franse industriële erfgoed.

Externe links