Bouwperiode Néolithique (≈ 4100 av. J.-C.)
Voornaamste datum van archeologische site.
26 avril 1993
Registratie Historisch Monument
Registratie Historisch Monument 26 avril 1993 (≈ 1993)
Officiële classificatie van de grot.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Grotto (zaak D2.480): boeking bij beschikking van 26 april 1993
Oorsprong en geschiedenis
De Cave Camprafaud, gelegen in de gemeente Ferrières-Poussarou in het departement Hérault (regio Occitanie) is een archeologische site uit de Neolithische periode. Dit monument, ingeschreven in de inventaris van historische monumenten bij decreet van 26 april 1993, behoort tot de categorie van prehistorische grotten, een zeldzame en kwetsbare soort erfgoed. Zijn classificatie heeft specifiek betrekking op de grot zelf, genoemd onder Cadastre D2.480, en wijst op het belang ervan voor het begrijpen van levensstijlen en menselijke beroepen tijdens deze cruciale periode van de prehistorie.
De site is nu eigendom van de gemeente Ferrières-Poussarou, wat een lokale wens om dit erfgoed te behouden en te verbeteren suggereert. Hoewel de praktische informatie over zijn bezoek of zijn toegankelijkheid niet in de beschikbare bronnen is beschreven, stelt zijn bij benadering adres, 980 Chemin de la Grotte, hem in staat hem te lokaliseren in een landelijke omgeving van de Hérault. De nauwkeurigheid van de geografische locatie wordt geschat op "doorlaatbaar" (noot 5/10), die de uitdagingen kan weerspiegelen van het nauwkeurig identificeren van archeologische sites in dunbevolkte stedelijke gebieden. Zijn inscriptie in de titel van Historische Monumenten benadrukt zijn wetenschappelijke en culturele interesse, en beschermt het tegen mogelijke degradatie.
Neolithicum, een periode in verband met de Camprafaud grot, markeert een grote transitie in de menselijke geschiedenis, met het uiterlijk van de landbouw, sedentarisering en nieuwe steensnijden technieken. In het zuiden van Frankrijk, en met name in Occitanie, zag dit tijdperk de ontwikkeling van gemeenschappen georganiseerd rond lokale hulpbronnen, met behulp van grotten als schuilplaatsen, opslagplaatsen of rituele ruimten. Hoewel de specifieke details over de beroepen van deze grot niet in de bronnen zijn gespecificeerd, toont de rangschikking haar potentiële rol in de studie van regionale nederzettingsdynamiek en neolithische culturele praktijken.
