Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Grot van Cussac, ontdekt in 2000 door speleologen Marc Delluc en Fabrice Massoulier, is een karstholte in de Périgord (Dordogne) geclassificeerd als een historisch monument in 2002. Het onderscheidt zich door zijn bijna uitsluitend gegraveerde pariëtale kunst (135 grafische entiteiten genoemd in 2005), gedomineerd door bisons, mammoeten en paarden, evenals door menselijke resten geassocieerd met de werken, wat een gestructureerd begrafenisritueel suggereert.

De gravures, toegeschreven aan de Gravettien (ongeveer 25.000 jaar), omvatten een galerij van 1,6 km verdeeld in twee takken: de Aval (600 m, concentreren 90% van de werken) en de Amont (1 km, waarin originele figuren zoals de Rhinoceros of de Vrouwelijke Cijfers). Gemaakt door lithisch gereedschap of door digitale lijnen op klei, sommige bereiken 4 meter lang. Het terrein, beschermd door een archeologische en klimatologische omgeving, blijft door CO2-concentraties voor het publiek ontoegankelijk.

De grot combineert pariëtale kunst en begrafenissen, een zeldzaamheid in Paleolithisch Europa. Vijf individuen (vier volwassenen, één tiener) werden begraven in natuurlijke depressies, met botten gedateerd tot ~ 25.000 jaar. De snelle belemmering van de toegang na hun doorgang bewaarde deze uitzonderlijke context. Faculteiten van het Discovery Panel en een funerair bad worden lokaal weergegeven.

Het beheer van de site, gekenmerkt door voorzichtigheid na de controverses rond Chauvet en Cosquer, omvat wettelijke bescherming (MH classificatie, archeologische zonering), fysieke (dubbele sluiting, stabilisatie) en milieu (Karst aquifer studie). Een multidisciplinair project, gelanceerd in 2009, coördineert zijn wetenschappelijke studie, terwijl Jacques Jaubert het beschrijft als anti-Lascaux vanwege zijn gebrek aan toeristische exploitatie.

Iconografische thema's (31 procent bizon, mammoeten, paarden) en technieken (gravure op kalksteen, argilo-digitale lijnen) brengen Cussac dichter bij Quercy grotten zoals Pech Merle. De zeldzame rode pigmenten en sporen van hars fakkels maken dit corpus compleet. Vier vrouwelijke microcefaleuze silhouetten en gestileerde vulva (geassocieerd met mammoeten) illustreren de diversiteit van representaties.

De eerste verkenning (1950) door Denis en Elise Peyrony faalde tegenover een primeur. De herontdekking in 2000, gevolgd door een snelle ranking, contrasteert met andere prehistorische sites. De grot, een gemengd eigendom (gemeentelijk, particulier) is het onderwerp van actief onderzoek, met grote publicaties zoals Grotte de Cussac - 30.000 (2020) onder leiding van Jacques Jaubert.

Externe links