Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Font-de-Gaume Cave is een Franse grot in de gemeente Eyzies-de-Tayac-Sireuil, Dordogne. De muren huisvesten meer dan 200 Magdaleniaanse gravures en schilderijen, waaronder polychrome werken vergelijkbaar met die van Lascaux of Altamira. Het is een van de vijftien "prehistorische sites en grotten versierd met de vallei van Vézère" die sinds 1979 als UNESCO Werelderfgoed worden genoemd, hoewel de staat van instandhouding minder goed is dan die van andere belangrijke sites.

De ontdekking van de pariëtale werken vond plaats op 12 september 1901 door Denis Peyrony, Louis Capitan en Henri Breuil, vier dagen na de grot van de Combarelles. De grot, al bekend bij de lokale bevolking, diende zelfs als speeltuin voor kinderen, wat de aanwezigheid van graffiti op sommige schilderijen verklaart. In 1902 werd het geclassificeerd als historische monumenten. Tussen 1958 en 1967 werden er opgravingen uitgevoerd door Peyrony, Breuil en F. Prat.

Font-de-Gaume wordt gegraven in een kalksteenmassaf dat dateert uit het bovenste Krijt, gevormd door de grondwaterstroom. De grot, 125 meter lang, opent halverwege een klif en heeft een smalle gang waar de eerste figuren verschijnen na een smalheid genaamd de Rubicon. De werken, gelegen op ongeveer 60 meter van de ingang, omvatten dieren (aurochs, bizons, mammoeten, paarden), geometrische tekens en een aantal antropomorfe figuren. Zwarte en rode pigmenten, aangebracht door bufferen of blazen, zijn van natuurlijke oorsprong.

Een van de meest opmerkelijke optredens is een scène van twee rendieren "affronted," geïnterpreteerd als een mogelijke seksuele parade. De werken, die niet op een absolute manier zijn verwerkt, worden toegeschreven aan de Magdalenianen door middel van stijlvergelijking. Sinds 1979 wordt de grot beschermd door UNESCO en beheerd door het Nationaal Monumentencentrum. Om de schilderijen te behouden is het aantal bezoekers sinds 2013 drastisch teruggebracht van 2000 per dag tot slechts 78.

De grot wordt nu als droog beschouwd, maar sommige stromen blijven op sommige muren. Zijn morfologie in hoge diaclase en de aanwezigheid van concreties getuigen van zijn complexe geologische vorming. De archeologische overblijfselen die ontdekt zijn verwijzen naar verschillende periodes, van de Moustaria tot de Magdaleniaan, hoewel de chatelperronische en aurignacian sporen domineren. De instandhouding van de werken wordt gewaarborgd door strikte regulering van bezoeken, waardoor de temperatuurstijging in de holte wordt beperkt.

Externe links