Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Grot van het stadhuis, gelegen in Teyjat, Dordogne (New Aquitaine), is een belangrijke archeologische site van de Upper Paleolithic, bezet aan het einde van de Magdalenian (ongeveer 11.500 jaar voor het heden). Het dankt zijn naam aan de nabijheid van het dorpshuis, aan de noordoostelijke rand van het dorp, onder de school en bij de kerk. De grot, gegraven in een gerestaureerd Jura-kalksteen, heeft twee niveaus: een 75 meter lange bovenste, waar de gravures zijn gelegen, en een lagere, toegankelijk door een put, met een kleine ondergrondse stroom. De 48 muurgravures, ontdekt in 1903 door Denis Peyrony, sieren de eerste vijftien meter van het bovenste niveau. Ze vertegenwoordigen dieren (aurochs, bizons, paarden, hertachtigen, rendieren, beren) met een opmerkelijk realisme, kenmerkend voor de IV-stijl van de laatste Magdalenianen.

De eerste verkenningen begonnen rond 1880, maar in 1889 ontdekte Perrier du Carne gravures op botten en voorwerpen zoals harpoenen. In 1903 identificeerde Denis Peyrony de pariëtale gravures, vervolgens bestudeerd door Louis Capitan en Henri Breuil. De opgravingen van 1904, uitgevoerd door de leraar Pierre Bourrinet onder leiding van Peyrony, tonen twee archeologische lagen: een lagere toegeschreven aan Magdalenian V (ca. 10.000 v.Chr.), met harpoenen met een rij prikkeldraad, en een hogere van Magdalenian VI, met twee-rijen prikkeldraad harpoenen en Teyjat tips (pedunculate silex). De grot staat op 4 april 1910 als historisch monument. In de jaren zestig studeerde Claude Barrière pariëtale inrichting, gevolgd door een collectief project onder leiding van Patrick Paillet.

De pariëtale kunst van Teyjat onderscheidt zich door zijn bovid frieze, beroemd om zijn afgewerkte stijl, en door de oververtegenwoordiging van de hertachtigen (29 van de 48 voorstellingen), die een mengsel van koude (rennes, bizons) en gematigde (cerfs) weerspiegelt. Deze site illustreert de opwarming van de aarde van de late Magdalenianen en het vertrek van grote herbivoren naar het noorden. Onder de roerende objecten ontdekt zijn harpoenen, projectiele tips, en een gegraveerde adelaar radius die een rendier kudde. In de buurt van de Miège beschutting leverde een versierde bot enkel en een doorboorde stok versierd met dierenfiguren en "ratapas" (mestverwerking). Vandaag gesloten voor behoud, de grot heeft een tentoonstellingsruimte met facsimiles en een meeslepende video over het leven van jager-verzamelaars in de late ijstijd.

Externe links