Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Grotto van Prinvaux is een belangrijke archeologische site van de Protohistory, met name het Mesolithic (9700 Het onderscheidt zich door zijn rotskunst, bestaande uit geometrische motieven (quadrills, cupules, fronsen) en zeldzame figuratieve voorstellingen (dieren, mensen, gereedschappen). Deze gravures, stilistisch gedateerd, illustreren de artistieke expressie van jager-verzamelaars in de regio na de laatste ijstijd. De grot, van kleine grootte (7 m diep, 70 cm ingang), maakt deel uit van een landschap van slanke chaos gevormd aan het Oligoceen door de erosie van het zand van Fontainebleau.

De ligging van de grot, op de heuvel tussen de bron van de Velvette en het gehucht Prinvaux, langs de Loiret en Seine-et-Marne, weerspiegelt haar integratie in een netwerk van grotten en natuurlijke schuilplaatsen van het bosmassief. Rond 1945 ontdekt door de leraar Boussaingault, die het aan de archeoloog J.-L. Baudet meldt, wordt ze ook wel "Boussaingault Cave" genoemd met betrekking tot haar ontdekker. Zijn gravures, bestudeerd sinds de jaren 1980, omvatten emblematische symbolen zoals svastika's, sterren, of "triple speakers" (concentrische reflexen), waarvan de betekenis blijft besproken.

De Grotto van Prirvaux is beschermd sinds 13 oktober 1980, toen het werd toegevoegd aan de aanvullende inventaris van historische monumenten. Deze officiële erkenning onderstreept het belang van het begrip van postglaciale pariëtale kunst in Île-de-France. Hoewel dit op particulier terrein het onderwerp is van continu onderzoek, zoals blijkt uit de publicaties in de prehistorie van Gallia (1981) of het Bulletin du Gersar (1986). Haar artistieke stijl, genaamd "Bellifontain," verbindt haar met een breder regionaal corpus, waaronder andere sites in het Fontainebleau-massief.

Externe links