Leyritz Habitatation

Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De residentie Leyritz, gelegen in Basse-Pointe in Martinique, is een voormalige koloniale plantage opgericht in het begin van de achttiende eeuw door Michel Leiritz (1681 Geboren uit een huwelijk met Rose Asselain in 1712, strekte het landgoed zich uit over 20 hectare gewijd aan indigo, geëxploiteerd door ongeveer dertig slaven. Michel Leiritz, die trustee werd van Basse-Pointe en militieofficier, breidde het pand uit en verwierf in 1749 een zalvingskantoor. Zijn zoon Michel Dominique (1722.

In 1788, verwoestte een orkaan de bewoning, verwoestte molens, snoepjes en slavencellen. Ondanks de schade bleef de suikerproductie bestaan tot de afschaffing van de slavernij in 1848, toen de eigenaren, inclusief de erfgenamen van St. Luc's Espinay, toevlucht namen tot Indiase huurlingen om het tekort aan arbeidskrachten te compenseren. In de 19e eeuw, in het licht van de suikercrisis, werd het huis omgezet in een rumerie, beheerd door de familie Marraud des Grottes. In 1902, een uitbarsting van Pelee Mountain gedeeltelijk beschadigde de site, zonder onderbreking van de productie van rum.

De 20e eeuw markeerde een keerpunt met de verkoop van woningen in de jaren zeventig aan de Lucy van Fossarieu, die het veranderde in een hotel-restaurant. De site hosts in 1974 de top tussen Valéry Giscard d'Estaing en Gerald Ford, voordat gedeeltelijk vernietigd door orkaan Dean in 2007. Geclassificeerd als historisch monument in 2014 voor zijn overblijfselen (meesterhuis, molen, slavencellen, hydraulisch netwerk), Leyritz huisvesting wordt nu gerestaureerd, waaronder de Negro vierkante straat, ondersteund door de Heritage Foundation sinds 2021.

De architectuur van het huis weerspiegelt zijn evolutie: het huis van de meesters, gebouwd in 1713 en vergroot rond 1830, combineert antilliaanse invloeden (galeries, smeedijzeren balkons) en grootstedelijke (dak aan de Mansart, Franse tuin). Het landgoed, georganiseerd rond een centraal hydraulisch wiel, scheidt industriële gebieden (diltery, voormalige slavencellen) van woonwijken (suikergoed omgezet in een restaurant). De 18e eeuwse fonteinen en de overblijfselen van de kalkoven getuigen van het suikerverleden.

De sociale geschiedenis van Leyritz wordt gekenmerkt door spanningen, zoals de opstand van slaven tegen nachtarbeid in 1845, onderdrukt door de gendarmerie. Na 1848 verving het Indiase activisme de slavernij, voordat de plaats een symbool werd van de arbeidsstrijd met de zaak van de 16 van Lower Pointe in 1948: 16 stoksnijders, beschuldigd van de moord op een beheerder, werden drie jaar voor hun vrijspraak gevangen gezet. Deze gebeurtenissen illustreren de conflicten met betrekking tot de landbouw in Martinique.

Tegenwoordig belichaamt de Leyritz-woning een complex erfgoed, dat koloniaal geheugen, Creoolse architectuur en conserveringsproblemen combineert. De ranking in 2014 omvat de tuin, het meesterhuis, de molen, en de slavencellen, en benadrukt haar rol in Martinique's economische en sociale geschiedenis. De restauratie is erop gericht deze getuigenis van de landbouwhuizen van Antilliaanse, tussen pijnlijk erfgoed en toeristische bekering te waarderen.

Externe links