Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Millau Hall, gelegen op Place des Halles in het centrum van de stad, is een opmerkelijk voorbeeld van de late 19e-eeuwse provinciale metal architectuur. In Baltard stijl, combineert het moderne materialen voor het tijdperk Toegankelijk door vier deuren, het beschikt over een verhoogd centraal schip en zijwaarts, met twee hoofdingangen ingericht met frontons met de wapens van de stad. De terminale venster en smeedijzer decoratie boven de poorten weerspiegelen een verlangen naar economische rationaliteit en ruimtelijke helderheid.

De bouw van de hal maakt deel uit van een grote wegbewerking die zichtbaar is op de gemeenschappelijke plannen van 1830 en 1896. In 1885 besloot de gemeente de voormalige hal te vervangen, gelegen in Place Maréchal-Foch (nu Paul Bert School), met een nieuw gebouw op het kruispunt van de uitgebreide straten Sadi-Carnot en Clausel-de-Coussergues, vlakbij het hof. De plannen zijn toevertrouwd aan de gemeentelijke architect Étienne Lacure, ook ontwerper van het Volkshuis. Het werk, voltooid in november 1898, culmineerde in een inauguratie op 1 januari 1899. De hal, een gemeenschappelijk pand, wordt in opdracht van 4 juli 1978 als historische monumenten vermeld.

Het monument illustreert de aanpassing van Parijse architectonische innovaties, zoals de Baltard-hallen en de behoeften van provinciale steden. De lichte en lichte structuur, ontworpen om markten en bijeenkomsten tegemoet te komen, weerspiegelt de stedelijke en economische veranderingen van de derde Republiek. De gebruikte industriële materialen, gecombineerd met lokale decoratieve elementen (frontons aux armes de Millau), symboliseren deze dualiteit tussen technische moderniteit en territoriale verankering.

Externe links