Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het huis gelegen op 86 rue des Granges in Besançon is een hybride gebouw tussen bourgeois huis en herenhuis, gebouwd tussen de 16e en 18e eeuw. Het onderscheidt zich door zijn onregelmatige structuur, waaronder een twee verdiepingen tellende straathuis, commons, en een gebouw gewijd aan stallen en gerestaureerd aan de achterkant van de binnenplaats. De gebruikte materialen variëren naar gelang van de onderdelen: gesneden steen voor het huis en de commons, gecoate steen voor de juiste behuizing, met platte tegels, mechanische tegels of leisteen. De metalen werkplaats, later toegevoegd, rust op ijzeren consoles en een gietijzeren kolom, die functionele aanpassingen door de eeuwen heen illustreert.

De geschiedenis van het huis weerspiegelt zijn sociale en architectonische evolutie. De voorgevel op de Rue des Granges behoudt kenmerken uit de 16e eeuw, terwijl de gevels op de binnenplaats en de grote trap dateren uit de late 17e of vroege 18e eeuw. In het midden van de 18e eeuw ondernam de markies de FaIIetans, de eigenaar van de site, kleine werken zoals het slaan aan de boucharde de la façade (1770) en de wijziging van de secundaire poort (1780). Het gebouw werd vervolgens overgenomen door Jean-Joseph Duchon, meester van het smeden, die de ramen op de eerste verdieping transformeerde in raamhouders met vangrails in smeedijzer aan het begin van de 19e eeuw.

In de 19e eeuw onderging het huis veranderingen in verband met zijn stedelijke omgeving. In 1808 beïnvloedde de bouw van de aangrenzende gemeentelijke bibliotheek ontwikkelingen, zoals de vervanging van de secundaire poort. In 1885 werd een nieuwe woning opgericht aan de rechterkant van het hof, met het monogram van de eigenaren Alfred Maire en Adèle Faucompré. De werkplaats, gebruikt als horlogemaker in de 20e eeuw, getuigt van de economische aanpassing van het gebouw. Hoewel overwogen werd om de bibliotheek uit te breiden, werd het project na de overname door de gemeente in 1987 verlaten, voordat het aan een individu werd verkocht.

Het huis illustreert de civiele architectuur van bisontine, waarbij middeleeuwse elementen (kamer gewelfde kelders) en klassiekers (monsterlijke trappen, opnieuw gevels). Zijn onregelmatige plan en heterogene materialen weerspiegelen opeenvolgende toevoegingen, terwijl details zoals een behang van 1820 (dufour fabrication) of de glas-in-lood ramen van de werkplaats zijn eclectisme benadrukken. Geclassificeerd als Historisch Monument in 2000, behoudt het een coherente set ondanks zijn transformaties, het aanbieden van een materiële getuigenis van de levensstijl en sociale status tussen Besançon tussen Renaissance en moderne tijd.

Externe links